bij het scheepvaartmuseum

bij het scheepvaartmuseum
Als schipper van het V.O.C. schip de Amsterdam

donderdag 1 december 2016

Scheepsbedrijf Noordlijn/Equator 1978 – 1988

Alvorens deel twee begint eerst even een actueel bericht van Manneke:
"Namens papa, Bertus & Brutus en mijzelf wil ik de familie in Aalsmeer heel erg bedanken voor alle lekkernijen om van het Sinterklaasfeest een groot succes te maken. Wat zullen we heerlijk smikkelen met z'n allen tijdens het heerlijk avondje!"

Deel 2 van 4

De schepen van Noordlijn/Equator

Het eerste schip in de Noordlijn/Equator kleuren was de Norrbotten gebouwd in Harlingen. De Norrbotten van 1977, callsign PGHV, was mijn eerste schip van Noordlijn /Equator als afloskapitein.
In 1981 verkocht aan Damhof Delfzijl, haar naam werd IJsselmeer, callsign PIUO. In 2014 had zij de naam MMJ, callsign 9LB2370, vlag Sierra Leone.

De drie mini bulkers (werf van Pattje):
Gebouwd bij de werf van Pattje te Waterhuizen met de ijsklasse 1A voor de Zweedse/Finse wateren.
De eerste kreeg als naam Gardazee (1977) voor Intersee Haren (Ems), haar charternaam Susanna Noordlijn/Equator Emmen.
De tweede als Helgezee (1977) voor Intersee Haren (Ems), kreeg de naam Silvia voor Noordlijn/Equator Emmen.
Deze naamsverandering had te maken met de wens van de Zweedse staalgigant SSAB uit Luleå voor wie de schepen gingen varen in de Noord-Europese wateren. Dit naar de Zweedse koningin Silvia en haar vriendin Susanne.
In 1983 werd de naam weer Helgezee PEPQ Noordlijn/Equator.
De derde kreeg de naam Altappen (1978) en ging ook in charter bij SSAB. De Altappen heeft het langst voor de Zweden gevaren tot 1986. Na de SSAB-periode zag men de Gardazee en Helgezee regelmatig in de Canadese wateren varen voor Melton Shipping uit de UK.
In strenge winters met zware ijsgang in de Oostzee/Botnische Golf deden de SSAB Zweden graag weer een beroep op deze schepen.

Toen men het tijd vond om de schepen failliet te laten gaan hebben ze een tijdje in Emden (Duitsland) opgelegd gelegen. Daarna zijn ze verkocht/vertrokken onder de vlag van Cyprus. De bemanning werd via een uitzendbureau, dat ook op Cyprus gevestigd was geleverd. Gage in Duitse marken, bruto was netto. Zoek zelf maar uit wat je met socialen lasten en de belastingdienst doet in het land waar je woont. Voor mij was het niet aantrekkelijk. De belading van de schepen, evenals haar technische dienst, waren in Duitse handen en zaten wel in het pand bij Schöning.

Dan waren er nog de twee mini bulkers (werf Amels).
Bottenviken callsign PDFF, gebouwd onder de naam Deltasee die in januari 1977 te water ging bij de werf Amels te Makkum. Motor vermogen 2400 pk. Men verkocht haar in januari 1983. Zij kreeg de naam Regulus callsign PGZI, Belgisch/Nederlandse eigenaren. Onder de naam Zwanet callsign PJOC, horen we in 1994 weer van haar. Opgebracht in internationale wateren ter hoogte van de Noord-Portugese kust met cocaïne uit Suriname aan boord. Ze werd binnengebracht in de Spaanse havenplaats Vigo. Ze voer toen wel voor een andere eigenaar uit Groningen. Ze heeft tot 1999 opgelegd gelegen in een pishoek van de haven van Vigo om uiteindelijk daar gesloopt te worden.
Haar zusterschip de Karlsvik callsign PFHH ging in juli 1977 te water, eveneens bij Amels te Makkum. In 1985 was haar naam Katharina callsign 5BSL, vlag Cyprus. In 2011 gesloopt in een van de Baltische staten. Ook deze schepen hebben in hun beginperiode voor SSAB gevaren, zij waren iets minder in laadvermogen.
De Bottenviken heeft nog een poosje in time charter gevaren voor de Aros Line uit Västerås (Zweden). De Karlsvik deed men in de wilde vaart, de bevrachting ging via Schöning (de vrachtpenningen moesten wel bij Schöning in Duitsland op de bank gestort worden).

De schepen Noordzee PGIH 1980, in 1985 aan de ketting in Mobiel USA. Na verkoop werd haar naam Fast Sea PJDC 1985.
Poolzee PGVF 1981, in 1985 aan de ketting gelegd.
Javazee PFCK werd in 1986 van de Noordlijn/Equator lijst afgevoerd.
Deze schepen waren gebouwd op de werven van Amels in Makkum en Lemmer. Het waren schepen binnen de 85 meter op de loodlijn met een tussendek en twee kranen die elk 25 ton konden tillen. Ze hadden de eerste jaren nog een marconist aan boord om aan de eisen van de Scheepvaartinspectie te voldoen. Deze drie genoemde schepen voeren regelmatig voor Melton Shipping met een wereldwijd vaargebied. Spoorwegwagons van New Castle via het Suezkanaal naar Dar es Salaam. Door naar Durban, hier zagen we de Noordzee, deze had een lijndienst Durban - Mozambique. Een bezoek aan de Society eilanden in de Pacific met stukgoed/containers met als haven Papeete was heel normaal.
'Houden u en uw bemanning van dixielandmuziek dan mag u naar New Orleans. Aansluitend naar Bordeaux als de Franse wijn u daar heeft gesmaakt en dan naar de Canadese meren om af te koelen.'
De Oostzee callsign PGNW is gebouwd bij Martin Jansen in Leer - Duitsland, zij ging in de vaart in november 1980. Ze voer in het begin in een lijndienst Amsterdam – Finland.
Nadat ze verkocht was heeft ze nog vele namen gehad met een even zo groot aantal vreemde vlaggen. In Juli 2003 arriveerde ze in Gibraltar onder de naam Nordic met zware slagzij ontstaan door haarscheurtjes in de scheepshuid.
Na provisorisch gerepareerd te zijn mocht ze van de havenautoriteiten van Gibraltar weer vertrekken. Ze ging voor anker in de baai van Gibraltar en vertrok hier weer vandaan onder de naam Lady Rea met de Panamese vlag in top. In 2009 is ze gesloopt door een Chinees slopersbedrijf.

Deel 3 zal gaan over een andere tak van Noordlijn/ Equator.

 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg


donderdag 24 november 2016

Scheepsbedrijf Noordlijn/Equator 1978 – 1988


Een verhaal in vier delen, waarvan in het laatste deel foto's en een video (van Super 8), beelden uit een bewogen en vervlogen tijd.
Materiaal uit de archieven van Ron Ekkerman, Bootsman ter Koopvaardij b.d., samengevoegd met die van F.L. Woodleg, Kapitein ter Koopvaardij b.d.

Deel 1 van 4


Het briefhoofd had al geen uitstraling, maar ja... had de directeur van het eerste uur dat wel?
 
 
Scheepsbedrijf Noordlijn/Equator uit Emmen-Drenthe. In de laatste jaren van het bestaan vinden we het terug met een kantoor in Rotterdam bij de Waalhaven. Het was een onderdeel van de redersfamilie Schöning uit het Duitse Haren (Ems), die terug gaat tot 1872. Deze familie had begin jaren tachtig een vloot van rond de vijftig schepen. In 2010 was dit nog een vloot van tien schepen.
In de topjaren zo’n 300 werknemers die direct of indirect hun brood verdienden bij het consortium dat bestond uit:

Rhein-See-Schiffart   gevestigd te Duisburg.

Uniconnection Shipping   in Colchester.

Bevrachtingskantoren   in Rotterdam en Madrid.

Intersee Marine,  deze heeft tussen 1970 - 1991 tweeëntwintig nieuwe schepen laten bouwen, de eerste was de Alandsee.
Tevens hadden zij diverse Duitse kapiteins-eigenaren aan kantoor die hun schip in bevrachting hadden bij Schöning.
Het Scheepsbedrijf Noordlijn/Equator heeft elf vrachtschepen gehad en één gastanker, de Tasmanzee, deze werd in 1983 besteld en gebouwd bij Amels te Makkum. Wat voor deze werf een huzarenstukje had moeten worden, werd uiteindelijk een molensteen. De werf had ernstige fouten gemaakt bij de stabiliteitsberekeningen.

Noordlijn/Equator was opgezet door de familie Schöning met een Nederlander als directeur die kantoor hield in Nederland, anders ging de subsidie die de overheid aan de Nederlandse reders gaf niet door.
Op deze schepen moest wel de Nederlandse vlag wapperen op het achterschip. Op papier een goede charter om een financiering van de scheepshypotheekbank los te krijgen. Als particulier kon men investeren in deze scheeps-cv.
Nederland had in die tijd meerdere van dit soort scheepsbedrijven, lees beleggings-/beheerbedrijven, waarvan de naamgever vaak een rederij uit het buitenland was, bijv. Denemarken, Zweden, Noorwegen, Finland, later ook Ierland. Eigenlijk waren wij Hollanders de goedkope arbeidskrachten aan boord. De investeerder werd een vette winst beloofd.

Later zal in de epiloog een verwijzing staan over hoe investeren in zeeschepen er precies aan toegaat.

Volgende week in het vervolg de Noordlijn/Equator schepen.

 

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 


vrijdag 11 november 2016

Een avontuurlijk aanbod in drie delen


Deel 3 van 3
 


 


Achteraf bleek het gevaar dat we werden ontdekt niet zo groot. De desbetreffende douanechef van een stuk kuststrook waar gelost werd was omgekocht en dus was er geen surveillance. Werden we door een kustwachtvaartuig aangehouden, dan werd er door een van de Ali Babas een mapje met dollars overhandigd aan de bemanning van dat vaartuig. Met een arrivederci of ciao konden we de reis vervolgen. (De waarde per reis was telkens ongeveer fl. 300.000,--)
Een keer konden we niet lossen in buurt van Napels aan de Tyrreense Zee i.v.m. het slechte weer. Men stuurde ons naar Porto Empedocle aan de zuidkust van Sicilië, hier ging de lading gewoon bij daglicht op vrachtauto’s, maffia? 
Het meest gevaarlijke was het lossen op de noordpunt van Sardinië, dan moest er ook gelijk gelost worden op Zuid-Corsica, maar deze douanechef was niet omkoopbaar, maar ja, dit is dan ook een Frans eiland.
Twee keer hoefden we niet te vertrekken daar de weersvooruitzichten in de Adriatische zee te slecht waren door de Bora wind. John zorgde er netjes voor dat de maandbrief (betalingen) naar onze bank op Kreta werden gedaan.
Frits ging begin december van boord, hij had de aanbetaling voor zijn huis op zak. Nu gingen we weer met ons drieën de wal op, iedere avond de Sjors en Sjimmie lezen ging ook vervelen. Frits zijn aflosser Oscar hield niet van het nachtleven.
Onze lading Amerikaanse sigaretten van de American Tobacco Company werd per vliegtuig aangevoerd vanuit de USA.
In een loods op het haventerrein deed men zes dozen bij elkaar in een sling, er gingen tien slingen per snelle motorboot mee naar de vaste wal. Als we dicht genoeg onder de wal konden komen was het vaak in een nacht gelost. De pakjes of sloffen sigaretten kon men later kopen bij verkeerslichten of op drukke punten in de steden, maar natuurlijk ook in cafés onder de bar door.
Het was voor ons haast moeilijk om eind februari weer gewoon burger te worden. We hadden dollartekens in onze ogen gekregen. We reisden af om nog voor drie weken naar Lentas op Kreta te gaan voor we naar De Druif gingen. We waren niet overwerkt en hadden meer een Oom Dagobert Duck gevoel.
Als zoiets zich nog eens zou aandienen zouden we het zeker weer doen. Pa en Ma Goldappel waren in hun nopjes om ons weer te zien. Ma gaf mij wel op m’n kop dat ik haar dochter mee had genomen op een dergelijk duister jacht.
Pa zei met een lach: ‘Ik had je moeten wegsturen toen je voor de eerste keer kwam vragen om met haar naar de bioscoop te mogen. Voor straf moest ik elke dag vers brood halen en deed dit op Ma haar scooter. Voor ons moest het er ook zijn.
Toen we met ons drieën waren vroeg Janna: ‘Had hij bij jou toen ook al een broek met bioscoopzakken Hilary?’
 
De overpeinzing op z’n Woodlegs (november 2016)
 
Als ik het Albanië onder Enver Hoxha (1908 -1985) van toen vergelijk met het Cuba onder Fidel Castro (1926 - 2016) uit dezelfde tijd, dan was het nachtclubleven in Havana beter betaalbaar. Neem ik daar het Roemenië bij, dat werd geregeerd door de Ceauşescu's (1918 - 1989), daar was het nachtleven verboden. Bij de havenpoorten en op straat was er een levendige zwarte markthandel. Winkels leeg, veel dingen op de bon.
Maar in alle drie de genoemde landen waren de blikjes Cola een goed ruilobject, evenals margarine.
Hoe zat het ook alweer met de ideologie van het communisme? Sociale, politieke en economische gelijkheid met broederschap. Door de dictators vertaald als 'Ik een beetje meer dan mijn volk'.
Ze hebben in elk geval niet voor vooruitgang gezorgd.
 
 
 
 
De winter laat zich langzaam maar zeker voelen, tijd voor de warme chocolademelk met een dik vel.
‘Waar blijven de pepernoten papa?’ hoorde ik Manneke net zeggen.
‘We zullen geduld moeten hebben kleine lummel.’
 
Het volgende bericht: Scheepsbedrijf Noordlijn/Equator 1978 – 1988 te Emmen, Drenthe.
 
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 

donderdag 3 november 2016

Een avontuurlijk aanbod in drie delen


Deel 2 van 3



BLOODY MARY
Klik HIER voor Bloody Mary in 't kort.
 
 
'Je wilt het dus gaan doen begrijp ik,' zei Janna nadat John de zakenman vertrokken was.
'Ja, anders doet iemand anders het en gaat er dan met zo'n prachtig aanbod vandoor.'
'Dan zal ik morgen naar Zandvoort moeten om dit met Rob en Pia te bespreken, ik zal ze vragen of Corry jouw plaats mag innemen. Zij zal wel gebruik mogen maken van mijn oude kamer.'
'Het zal niet zonder gevaar zijn het varen met contrabande, maar zolang het geen drugs zijn heb ik er niet echt moeite mee,' was mijn antwoord, 'wordt het schip gesnapt dan weet John van niets, hij staat natuurlijk met een snelle bolide aan de wal bij iedere operatie. Wat dacht je ervan als ik jou en Hilary de basisnavigatie bijbreng met de wet van uitkijk, hetzelfde wat Wilde Bill (klik) mij ooit heeft bijgebracht om als stuurman op de Blue Marleen te mogen varen. Jullie hebben vaak genoeg een positie in de zeekaart gezet als jullie een reisje meegingen om de door jullie genomen zichtpeilingen in de kaart te zetten. Hij geeft de Gauloise een zeebrief als jacht, geen diploma- of bemanningseisen op de wetgeving. Dan hoeven we alleen nog een machinist te hebben, wat dacht je van Frits of van Bert uit Schagen?' merkte ik op.
Janna gaf als antwoord: 'Als jij Frits benadert, Hilary krijgen we toch niet per telefoon te pakken daar op Celebes. We zouden het kunnen proberen om via Artsen Zonder Grenzen een telex naar haar verstuurd te krijgen. Ik ga daar morgen wel achteraan als ik in Zandvoort ben geweest. Ik ga proberen om tot april volgend jaar onbetaald verlof te nemen, maar zal pas half september mijn koffers mogen pakken. Zal zelf maar op zoek gaan in onze kennissenkring naar iemand die mijn plaats tijdelijk voor deze periode in wil nemen, dan reis ik na en zie jullie weer in Albanië. Laten we er vanuit gaan dat Hilary ook wel voor een dergelijk avontuur te porren zal zijn. Ik voel al een scheut adrenaline door mijn lijf, door dit gesprek verlang ik al naar dat avontuur. Wilde al een tijdje tijdelijk achter de bar vandaan. Morgenochtend kom ik gelijk met jou uit de kooi om na het ontbijt naar Zandvoort te gaan, hoe klinkt dit Kapitein?'
'Laat je kussen het maar niet horen,' zei ik, 'kom laten we de zaak maar gaan sluiten het is bijna één uur, doe jij de kassa Janna, dan maak ik voor ons een Bloody Mary zonder de stengel bleekselderij als slaapmutsje.'
'Je kunt merken dat de vaste klanten op de camping in Castricum zijn. Na tienen is het momenteel erg stil aan de bar.' zei Janna.
'In de ochtend is het ook minder druk aan de koffietafel,' was mijn antwoord.
 
Frits kon onbetaald verlof krijgen tot december en ging gelijk met Hilary en mij aan boord. De twee Ali Babas met de Maltezer nationaliteit waren al eerder door John aan boord gebracht. Brenda (de zus van Hilary) en Frits wilden een huis kopen, dus de dollars kwamen wel van pas. Zijn plaats werd later aan boord ingenomen door een oude schoolvriend van hem. Ik had zeekaarten en een schoolboek gekocht bij de Nautische winkel L.J. Harri in de Schreierstoren op de kop van de Geldersekade. Hieruit kregen de meiden privéles in de zeevaartkunde met de wet van uitkijk (Bepalingen ter Voorkoming van Aanvaringen op zee). Na de proefvaart op de Schelde, die goed verlopen was, gingen we bunkeren en provianderen in de Buitenhaven van Vlissingen. Op de kade had zakenman John nog wat whisky en bier op pallets staan als lading voor Albanië (later zou ik vernemen dat dit voor de nachtclubs was in Vlorë). Hilary begon aan haar eerste 1278 mijl als stuurman. Janna, Rob en Pia zwaaiden ons uit met een piratenvlag en ik kreeg het onderstaande houten beeldje van Rob en Pia. We gaven hem de naam Captain Morgan.
Op de moeilijke stukken met druk vaarwater was ik op de brug, evenals tijdens het geblindeerd varen en bij het lossen, wat vaak in een baai werd gedaan. John had drie goede wachtstoelen op de brug laten monteren. Het koken deden we om beurten erbij op zee.
We kregen tot Gibraltar een monteur van de werf mee, deze laatste ging in Gibraltar weer van boord. Het werd op prijs gesteld door John dat we aan hem niet verteld hadden over zijn plannen met het schip. Janna meldde zich half september in Vlorë voor onze eerste smokkelreis.
 
 
CAPTAIN MORGAN
 
 
John was in Gibraltar, zes dagen later had hij de Gauloise definitief als zeewaardig jacht geregistreerd (zeebrief) onder de vlag van Malta met als thuishaven Valletta. Wij gebruikten de dagen maar om iets van Gibraltar te zien. John had nog wat gasolie besteld en toen dit gedaan was konden we onze de reis vervolgen naar Valletta (990 mijl), daar werden blikken verf plus de zes snelle motorboten aan boord genomen. De KNRM zou er toen al jaloers op zijn geweest, hun snelheid was 18 mijl p/u. Toen door naar Vlorë, ruim 360 mijl.
Hier werd het schip totaal in de donkerbruine verf gezet terwijl wij drie dagen in een hotel verbleven. Toen we aan kwamen rijden had ik de grootste moeite om haar naam te lezen, haar naam Gauloise stond er nu in donkergeel op.
Met Janna aan boord ging onze eerste smokkelreis richting Ancona aan de Adriatische kust. Ik had het gevoel dat mijn bloeddruk tijdens deze reis iets verhoogd was, de meiden moesten wat vaker een plas doen. Frits liep een extra rondje om de hoofdmotor.
Eenmaal hadden we een uitstapje naar de kust van Libanon (1380 mijl), tijdens deze reis stonden er ook enkele pallets met whisky en wodka in het ruim. De gehele crew van John werd op deze reis onder Cyprus op volle zee aan boord gezet.
Voor deze missie was er ook een kok aan boord. Toen de klus geklaard was mochten we weer een tussenstop maken onder Cyprus. Met een 'Goodbye, till next time' vertrokken zij. We konden niet anders zeggen, John leidde een goed georganiseerde handelsmissie. Het onderhoud aan de snelle aluminium motorboten werd in Albanië gedaan, vaak was er schade aan het vlak.
 
Wordt vervolgd...

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 
 


donderdag 27 oktober 2016

Een avontuurlijk aanbod in drie delen

Deel 1 van 3


 
 
 
Juli 1983 
Het was een gure regenachtige dag, mensen liepen diep voorovergebogen met paraplu's op. Janna ging de centrale verwarming hoger zetten om de kou uit het pand te verdrijven, het leek wel een kille dag als in de herfst. Hilary zou over twee weken terug zijn van Celebes, dan had zij haar termijn van acht weken voor Artsen zonder Grenzen er weer op zitten.
Ik stond voor het raam, mijn gedachten gingen naar het aanbod van de Maltese zakenman die gisteren in de zaak koffie had gedronken.
Japie van de Corso Bar had hem naar De Druif gestuurd met de woorden: 'De man achter de bar met baard is een zeeman, hij kan je vraag vast wel beantwoorden.'
De zakenman zocht een kapitein met bemanning voor zijn schip dat hij in Gent had aangekocht om naar Albanië te varen via Gibraltar en Malta. Het was de ex Deense coaster 'Jurjen' type gladdekker, 900 ton motor Caterpillar 800 pk, 12 knoop p/u.
Zij kreeg de Maltezer vlag. Gage (loon) in US dollars, bruto was netto. Hij liet enkele foto’s van het schip zien. Ze lag nu in Terneuzen voor enkele aanpassingen. Haar oude laad- en losgerei liet hij eraf slopen. Hiervoor in de plaats liet hij twee hydraulische kranen plaatsen met een werkcapaciteit van 3 ton (SWL).
'Heeft u zin om voor mij te varen,' was zijn vraag. 'Het vertrek is gepland in de 2e helft van augustus. Ik zou graag één dag met haar willen proefvaren op de Schelde met de mensen van de werf erbij. Ze heeft drie maanden opgelegd gelegen. Hopelijk komen storingen of gebreken dan nog aan het licht.'
Bij zijn vertrek zei hij nog: 'Denk er maar over na en bel me op, ik verblijf in Terneuzen.'
Hij schreef zijn telefoonnummer op een bierviltje. 'Laat het me graag binnen twee dagen weten, als u het doet kom ik met meer gegevens naar u toe.'
Ik vertelde hem dat ik eigenlijk alleen van november tot april vaarde zonder een vast contract.
Janna zag me voor het raam staan en ze vroeg: 'Wat staat m'n schipper daar te peinzen?'
Ik gaf haar als antwoord het verhaal van de Maltese zakenman.
'Bel hem op,' was haar antwoord, 'zeg dat je wel interesse hebt in zijn aanbod, dan kom je wel meer aan de weet.'
Ik haalde het viltje onder de lade in de kassa vandaan.
Hij was er dezelfde avond nog.
 
De zakenman sprak:
De aanpassingen aan de Gauloise, zo wordt haar nieuwe naam, lopen volgens planning. Ze krijgt een boegschroef en een hekschroef, twee kleine hydraulische werkkranen, een extra radar, Sat Nav navigatie en een weerkaartontvanger.
Al deze elektronica wordt geplaatst door Radio Holland. Eén reis in de 28 dagen om met Nieuwe Maan haar lading sigaretten te lossen op de Italiaanse kusten met behulp van snelle motorboten, die door mijn personeel worden bemand.
Er komen ook mensen voor het lossen op de losplaats. De schippers van de snelle motorboten stappen op de dag van vertrek bij u aan boord. Het lossen zal nooit langer dan drie nachten duren. De algehele leiding van elke operatie ligt bij mij.
Er zijn altijd twee van mijn mensen aan boord als extra uitkijk, ze spreken vloeiend Italiaans. Wordt u benaderd door een kustwachtvaartuig dan doen zij het woord. U vaart het schip van Albanië naar een door mij opgegeven baai of stuk kust. Tijdens de vaart daar naartoe blijft u uit het zicht van het land bij daglicht. Bij nacht is alle navigatieverlichting uit. U zult altijd bij nacht uit de haven van Vlorë vertrekken. Kan er niet gelost worden i.v.m. met slecht weer of te hoge zee dan blijft u op zee uit het zicht van het land of ik geef u een baai aan waar u mag ankeren tot ik aangeef dat de kust weer veilig is.
Er is radiocontact via onze eigen zenders, het zal in code zijn. Ik hoop dat u een eigen bemanning kunt samenstellen, ik betaal u een bedrag in US dollars per geloste reis, de verdeling is aan u. Het proviand is voor mijn rekening, ik sta niet toe dat er sterke drank aan boord wordt geschonken, een biertje mag. Als het schip in Vlorë voor de kant ligt, mogen u en de bemanning in het havencafé eten als u dat wilt. Er zal een auto met chauffeur ter beschikking zijn.
 
Dit was mijn antwoord:
'Normaal werk ik hier van april tot eind september. Als de café-eigenaren ermee akkoord gaan, zou ik in de 2e helft van augustus bij u aan boord kunnen stappen. Ik had wel graag van u gehoord of de reiskosten van en naar het schip voor uw rekening zijn daar ik volgend jaar maart weer van boord zal gaan.'
'Deze zal ik vergoeden,' zei John.
 
Janna nam het gesprek nu over:
'Ik ga morgenvroeg naar de eigenaren van De Druif om dit te bespreken, ik kan en mag dit niet zelf beslissen, ik sta ook maar op de loonlijst.'
John de zakenman had hier begrip voor en hoorde dan graag over drie dagen van mij of ik zijn schipper werd.

Wordt vervolgd...
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg

donderdag 20 oktober 2016

Manneken de Brusselaar vertelt...

 
Waarde lezers,

F.L. Woodleg heeft mij gevraagd om voor deze week even een kort verhaal te schrijven. Hij heeft veel tijd met onze hond Sim doorgebracht, zij heeft een zware operatie moeten ondergaan. Ze had een infectie aan haar baarmoeder die verwijderd moest worden. Ik laat op een onderstaande foto zien hoe gek zij is op mijn zeevader.
Hij heeft het nu druk met het buitenwerk, de winter kondigt zich hier langzaam een beetje aan. Ik zag hem de gribfiles van de Globel Forecasting bestuderen voor de komende 14 dagen. Toen hoorde ik hem mopperen over het hogedrukgebied boven Finland dat wegtrekt naar het noorden zodat wij hier in Jämtland dus weer de depressies krijgen, die meestal spontaan ontstaan boven Andersnäset. 
 
 

 
In het volgende verhaal zullen jullie kunnen lezen over de drie smokkelaars die in 1983 in het souterrain van café De Druif woonden. Mijn maatjes Bertus en Brutus mochten die keer ook mee naar het schip de Gauloise, ze lieten ons geen keus, we werden met ons drieën in mijn reiskistje gestopt die voor deze keer in de koffer van Hilary ging.
  


Deze foto maakte mijn zeevader Woodleg afgelopen winter.
Wij (Brutus, Bertus en ik zei de gek) staan in de vensterbank van zijn kantoor beneden in het souterrain.

 
Nog eens even heel iets anders. Daar de wereld in de ban van de horrorclowns is, wil ik jullie nog graag de drie Nederlandse horrorclowns laten zien, ik hoop dat Woodleg dit eigen initiatief van mij niet erg vindt...
 
 
 
 
p.s.
Als altijd een muziekje in de rechterkolom. Deze keer mocht ik het eens een keer uitmaken want Woodleg heeft geen tijd.
  

Au revoir mes amis!
Manneken

 

donderdag 13 oktober 2016

Weer even terug in de tijd naar de nazomer van 1975 (6)


Deel 6 van 6

Dinsdag 4 november

Cees Smit in de loop van de ochtend gebeld. Hij wist te vertellen dat de schipper van de Meidoorn gisteravond onder loeiende sirenes van politie en ambulance naar een ziekenhuis was gebracht. Zijn vrouw was vanmorgen samen met haar zoon weggevaren. Haar man zou een hartoperatie ondergaan.
'Nu weer even als werkgever - werknemer Piet. Ik heb dit voor je: volgende week maandag 10 november  met de Niaga VII ( voorheen Santa Lucia, in 2013 had ze de naam Equasis ) Amsterdam - Brixham* als Service Kapitein, het schip is verkocht naar Indonesië. De Meester vaart ook mee voor de MK.
Na het bunkeren mogen jullie van boord, de Indonesische bemanning zal het dan verder zelf wel kunnen doen.
 
 
De Santa Lucia verlaat de buitenhaven van Vlissingen. Foto P.J. Anderiesse.
 
Bunkersteiger in Brixham*
 

Als je wilt kan je daarna op de Festivity die onder Maltese vlag in charter vaart voor de Boerenbond in Meppel. De dienst is Meppel - Rowhedge in Essex, Engeland. Dit voor een periode zo lang je maar wilt.'
Maar dit verhaal hebben jullie al gelezen in november 2015 en januari 2016.
De schoolagenda van het schooljaar 1974/1975 gaat dicht, een tijd die me altijd bij zal blijven.
'Ga je haar in de kachel opstoken?' vroeg Manneke. 'Het wordt alweer aardig fris buiten, voor je het weet is het Sinterklaas. Zal iemand van onze leesvriend(inn)en ons pepernoten sturen dit jaar?'
'We zullen zien Manneke, we zullen zien...'

* Brixham zie ook op Wikipedia (klik).

Het volgende bericht zal weer eens zijn voor de zeelieden onder ons.
 

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg