bij het scheepvaartmuseum

bij het scheepvaartmuseum
Als schipper van het V.O.C. schip de Amsterdam

vrijdag 23 september 2016

Weer even terug in de tijd naar de nazomer van 1975 (3)


Deel 3 van 6.

De jachthut met de bedsteden zijn weer vol bemand
 
Zaterdag 18 oktober
De dames uit Vlissingen werden door Smit gebracht, hij had zin in koffie en een praatje.
'Jans Bokking en Harm de kruidenier zullen ook wel zo hun gedachten hebben, wat denk jij Smit?' vroeg ik.
'Ach, als ik iets verneem dan help ik hen wel uit de droom.'
Janna ging met hem terug, ze zou proberen om volgend weekend terug te zijn.
Jopie en Els sliepen de eerste paar dagen een gat in de dag, om tien uur 's avonds lagen zij alweer in de bedstee na een goed glas boerenjongens met extra brandewijn, dit namen Hilary en ik dan ook maar.
 
 
 
Vrijdagmiddag de 24e oktober
werd Janna door Smit naar de hut gebracht.
'Nu elke dag weer melk Peter, jij bent hier de kok heb ik vernomen. Wil je nog een extra gasfles, ik heb er een bij me. Jans Bokking is voor jullie altijd open na die doos Havana sigaren, hij noemt je de zeeman met de vele vrouwen.
De boodschappen worden graag gebracht door Harm, je geeft hem zeker de lekkere koffie met brandewijn, dat krijgt hij bij zijn vrouw niet. Als je nog iets nodig hebt schrijf je het maar op een briefje, dan brengt Harm het morgen.
Janna, zal ik maandagmorgen met de afrekening komen? Er is goed verhuurd afgelopen zomer.'
Je zag Jopie en Els opkijken.
'Prima Smit, neem dan ook je beide vrouwen mee.'
Hij schoot in lach: 'Die koffie hier brengt mensen op vreemde gedachten, schenk nog maar eens in.'
Toen hij weg was zei ik: 'Janna, morgen vroeg gaan we even op en neer naar Blokzijl voor de brokken van Bakker Prins en naar Jans Bokking voor de oude jenever. Dit voor een borrel met Smit voor op de handel a.s. maandag. Hierna graag weer in je XXL met wollen sokken.'
'We hebben nog niks anders gedragen sinds afgelopen zaterdag,' zei Jopie.
'Kleed je maar lekker om,' zei Hilary, 'ik rijd Peter morgen wel, kijken we gelijk of Harry en Joke Klinkert open zijn voor worst, kaas en Blocksyl's bier.
'Maar nu een goede clandestiene borrel,' zei Janna.
'Ik doe mee,' zei Jopie.
'Dan zal ik de geiser aansteken, eerst douchen, dan proeven dames.'
 
 
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg


donderdag 15 september 2016

Weer even terug in de tijd naar de nazomer van 1975 (2)


Deel 2 van 6

Even naar de overkant
 

 

Na tienen waren we zondag uit bed, prachtig de Schelde zo voor de deur. Breskens was goed te zien.
'Zullen we gewoon een retour Breskens nemen vanmiddag?'
'Prima idee. Maar nu koffie in de keuken bij Els.'
Toen de keukenhulp van Els binnen was gekomen gingen we weg.
'Om acht uur eten vanavond,' zei Els.
'Zullen we anders hier beneden in de keuken gezamenlijk eten?' vroeg ik, 'ruimen wij de boel af als jullie douchen. Dan naar Tini voor Guinness uit het vat.'
We gingen richting pont om op en neer naar Breskens te gaan.
 


Pont Breskens
Uit de vaart genomen na de komst van de tunnel naar Zeeuws-Vlaanderen


Richting Giethoorn
Maandag rond de middag stond de neus van de Mini richting Giethoorn.
'We zien jullie daar!'
Giethoorn was rust en stilte, na twee dagen was mijn biologische klok weer ingesteld. Kachel aanmaken, koffie met koek voor de luilakken in de bedstee. De krant die Smit voor ons had meegenomen buiten op de bank lezen als het kon.
Een punter vol zakken hout gehaald bij Smit, bij Jans Bokking boerenjongens, advocaat en brandewijn. Hij gaf me ook wat gerookte paling mee. Smit bracht om de dag de melk en gaf ons boodschappenlijstje af bij Harm de kruidenier. Deze bracht ze dan per punter de volgende dag. Hij nam ook de was mee.
'Een kop koffie Harm? Het wordt fris op het water, kom binnen de kachel brandt.'
'Heerlijk dat dit zo kan,' zei Janna.
'Nou mevrouw, 's zomers doe ik dit niet hoor, dan is Giethoorn een mierenhoop op het water. Zoals nu is het mijn Giethoorn, maar hadden wij geen toeristen dan was mijn winkel allang gesloten geweest. Ik hoop dat er nooit een supermarkt in de buurt komt.'

 
 
De varende kruidenier
 
 
Op een zaterdagavond bij de familie Smit op de koffie, toen moesten de dames wel iets anders aan dan hun XXL T-shirt met wollen sokken.
Ik punterde zo af en toe naar Jans Bokking, ik had voor hem een doos Wilde Havanna's. Als hij paling gerookt had gaf hij Smit altijd iets voor ons mee.

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg


donderdag 8 september 2016

Weer even terug in de tijd naar de nazomer van 1975


Deel 1 van 6

September
De eerste week van september stond strandpaviljoen 'Meijer aan Zee' klaar voor de winterstalling. De Firma Paap verzorgde de afbouw en het transport naar de stalling. Rob en Pia zouden 'Meijer aan Zee' volgend jaar weer bemannen.
 
 
 
 
Maar eerst namen ze een week vakantie in 'De Leugenaar', dit hadden ze tegoed van Janna.
Ze waren daar goed verzorgd vandaan gekomen: 'Pracht vrouwen, echte horeca tijgers, we begrijpen dat jullie het goed met ze konden vinden,' zei Pia. 'Het eten in Domburg was klasse, bedankt!' Aansluitend gingen ze een week naar Maastricht.
Als ze terug waren konden wij drieën onze vier weken vakantie aaneensluitend opnemen tot het laatste weekend van de herfstvakantie. Rob en Pia wilden bij onze terugkomst nog graag even naar Madeira voor de winterdrukte begon.
Cees Smit wist dat ik vanaf november weer beschikbaar was.
 
Voor ons eerst een weekend Vlissingen in 'De Leugenaar', daar stond nog een rekening open, evenals in Domburg.
Het weerzien was ongekend hartelijk: 'Jullie kamer is klaar en wacht op jullie'.
De dames zagen er vermoeid uit, ze hadden voor de zomer extra hulp ingehuurd voor de bediening: 'Het werd me te zwaar,' zei Jopie, 'na de periode van de herfstvakantie doen we het hotel twee weken dicht. Ik heb de familie Smit in Giethoorn gebeld voor de jachthut. Hij moest nu met de nieuwe eigenaresse overleggen of zij er geen gebruik van wilde maken, hij had het verkocht. Later belde hij ons terug: 'U mag er gebruik van maken vanaf achttien oktober,' en dat zo lang we maar willen.
'Wel, dan zullen we de bedstee opmaken voor jullie,' zei Janna, 'als we maandagmiddag vertrekken gaat de Mini met ons naar Giethoorn. Ons voornemen is om Giethoorn niet uit te komen. Het was voor ons ook een lange zomer, niet echt zwaar. Als het kon kregen Hilary en ik thee met beschuit op bed. Maar gaat je hulpje een paar keer voor verhoor naar Rotterdam dan zijn de dagen lang.'
'Nou meiden, de zorg in de jachthut gaat gewoon door, jullie blijven gewoon in de XXL T-shirts lopen met wollen sokken, de kachel zal branden.'
'Mag hij blijven?' vroeg Jopie.
'Als hij niet hoeft te varen dan mogen zowel hij als zij één week extra blijven om voor jullie te zorgen,' zei Janna. 'Ik kom ze persoonlijk weer ophalen.'
'Nemen we hier een Irish coffee of in Domburg?' vroeg ik.
'We vragen onze hulp om een oogje in het zeil te houden, zij heeft een kamer in het souterrain,' zei Els.
In Domburg brachten we de complimenten over van de eters van de bierviltjesbonnen.
'Ja,' zei de kok-eigenaar, 'mijn vlees neem ik vers van de slager, je winstmarge is kleiner dan bij diepvriesvlees, groente zo van de kweker, maar de mensen komen terug!'
We gingen terug naar Vlissingen voor een laatste Irish coffee.
'Morgen willen we graag uitslapen, zou ik ons ontbijt mogen ophalen?' vroeg Hilary.
'Morgenavond tijd voor een Guinness uit het vat vrienden van 'De Leugenaar' zei Janna.
'Als jullie morgenavond bij ons eten maak ik mosselen met een verse fruitcocktail als toetje, de banaan gaat in tweeën,' zei Els.
Een nachtzoen met de woorden van de dames: 'Heerlijk dat jullie zo ongecompliceerd kunnen leven'.
In bed zei Janna: 'Hoe kon ik het zeggen dat jullie een week voor hen zouden zorgen!'
'Geeft niet,' zei ik, 'we zijn toch vrij, je haalt ons toch wel weer op?'
'Natuurlijk, jij blijft onze Hassan Ben Dadel Peter,' zei Janna. Ze vervolgde: 'Ik denk er over om Rob dan te vragen of Corry mij een paar dagen mag vervangen als ik jullie ophaal. Dan blijf ik ook een paar dagen extra in de hut. Onze vriendinnen hebben rust met afleiding nodig ze zijn totaal op. Rob en Pia zullen er begrip voor hebben, zij weten hoe het voelt om oververmoeid te zijn door je werk. Zij waren het ook, zodoende hebben ze mij erbij gehaald. Geld verdienen is leuk, maar je gezondheid gaat toch voor,' zeiden ze.
Midden in de nacht maakte Janna ons wakker: 'Zouden jullie voor vast in de horeca willen werken?'
Hilary: 'Voor een tijdelijke periode ja, maar ik wil ook ziekenhuiswerk blijven doen.'
Ik ging op mijn rug liggen: 'Als ik de mogelijkheid behoud om naar zee te kunnen voor een paar maanden per jaar dan is het ja, dit heb ik namelijk aan Manneke beloofd.'
'Nu ga je drie biertjes halen Janna,' zei ik, 'je weet de weg. Doe wel een badjas aan.'
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 

zondag 21 augustus 2016

GRUNO - even een tussendoortje



 

Deze Gruno is van 1930. Eigenaar Engel Beck (vader van   Piet Beck) en Hendrik Schuur.
Op dit schip heeft Piet Beck de latere Ome Piet gevaren als Stuurman.
Motor 120 pk Brons, 255 ton aan lading nam zij mee, call sign PELL.
In 1948 kreeg zij de naam Helen en voer voor een Rotterdams bevrachtingskantoor. Gesloopt in 1970 onder de naam Helen in Hendrik Ido Ambacht.
 



Deze Gruno is van 1955, eigendom van vier leden uit de familie Beck die in scheepvaartkringen de Rode Becks genoemd werden. Er was ook een Blauwe familie Beck met schepen. Maar beide families zaten wel tezamen in een kantoor aan de Westersingel waar dé  Ome Piet hoofd van de bevrachting was.

MS Gruno.
Motorvermogen 355 pk Brons, 610 ton laadvermogen, call sign PELH.
In 1979 had ze de naam Captain Mayoral, call EHTB. In 2004 is ze in handen van de scheepsslopers gevallen. De naam Gruno is later nooit meer gebruikt voor nieuwe schepen van de familie Beck.
Evenals de andere scheepsnamen die Rode Beck had. Alpha, Liberty, Gruno, Cadans, Tycha.
Misschien wel aardig om dit hierbij te vermelden; de bovengenoemde heer Piet Beck die aan de Kweekschool voor de Zeevaart in Amsterdam heeft gestudeerd, werd stuurmansleerling bij de Rotterdamse Lloyd. Maar door de malaise in de scheepvaart kwam hij rond 1935 op een oude schoener terecht als matroos door bemiddeling van caféhouder Brouwer aan de Vismarkt te Groningen. Toen er een stuurman nodig was op de eerste Gruno stapte hij daar aan boord.


Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 

zondag 14 augustus 2016

Visserij



Zeillogger VL.92 "Balder"
Zijn huidige ligplaats is het Scheepvaartmuseum in Amsterdam
Op mijn profielfoto bovenaan sta ik voor de "Balder" in het museum.

 
 
Naamlijst en visnummer:

In 1814 werd in Vlaardingen de ‘Naamlijst der haringschepen ter haringvisscherij gaande’ ingevoerd. In de volksmond werd dit het rederijboekje genoemd. Deze naamlijst bevatte een nummer met een dubbel letterteken dat stond voor de plaats waar de schepen thuis hoorden. Voor Vlaardingen was dit toen VN. Tevens een opgave van de rederij, scheepsnaam, schippersnaam en stuurlieden.
 
In 1824 was er een naamlijst met visnummer voor:
AM = Amsterdam 
PS = Pernis
DP = De Rijp 
ZL = Zwartewaal
EN = Enkhuizen 
MHS = Middelharnis
 
In het Staatsblad nr. 76 van 21 juni 1881 stond dat er volgens wet bepaald was dat alle schuiten, schepen of boten in Nederland thuis behoren. De zeevisserij van welke aard dan ook uitoefenen hetzij op de Noordzee, hetzij op de Zuiderzee, een letterteken van de gemeente waar zij thuis hoorden plus een nummer moesten gaan dragen.
 
In mei 1882 was er in Den Haag een internationale bijeenkomst van de landen Nederland, België, Duitsland, Denemarken, Groot-Brittannië, Ierland en Frankrijk tot regeling van de politie op de visserij buiten de territoriale wateren. Hierbij werd bepaald dat elk schip verplicht was een naam te dragen met de haven van herkomst. Het moest in olieverf, wit op een zwarte achtergrond, de letters moesten een hoogte hebben van acht centimeter en een dikte van twaalf millimeter.
Het moest op een duidelijk zichtbare wijze worden geplaatst op een afstand van ongeveer acht à tien centimeter onder het potdeksel*. Verder werd er voorgeschreven dat letterteken en nummer stonden op al het visgereedschap behorende bij het schip.
 
In oktober 1882 waren er van 115 plaatsen lettertekens vastgesteld, enkele hiervan:
SCH = Scheveningen, MA = Maassluis, VL = Vlaardingen, ST = Stavoren, VD = Volendam, UK = Urk.
 
In 1911 vervielen de plaatselijke visserijregisters door invoering van een wet ingesteld door het Ministerie van Waterstaat, Handel en Nijverheid (1908). Alle vissersvaartuigen werden ingeschreven in een Centraal Visserijregister. Tot op de dag van vandaag zijn de toen voorgeschreven tekens en nummers, op een paar kleine wijzigingen na, gehandhaafd gebleven. Immers, elk schip waarbij het letterteken en nummer en/of de naam zichtbaar is kan onmiddellijk geïdentificeerd worden.
 
*potdeksel = de benaming uit de scheepvaart die gebruikt wordt voor de bovenste (binnen-)rand van de romp van een schip. Het potdeksel dekt bij houten schepen de koppen van de spanten af, maar wordt ook bij stalen schepen gebruikt.
 
 
De WR.130 van een kennis van ons: Jan Rotgans


Zie voor Jan Rotgans: http://www.janrotgans.com/

 

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg



 

donderdag 30 juni 2016

Sommartider 2016



Eén van de drie tractoren van Clas

 
De komende twee maanden zijn er hier voor jullie 26 muzieknummers te beluisteren via de rechterkolom.
 
Mocht ik iets schrijven dan is er wat te lezen voor jullie.
Net als bij Sören in het dorp hier. Hij is allang met pensioen, maar zijn ijzerwinkeltje helemaal wegdoen kan en wil hij niet. Daarom staat er op de deur: Ik ben open als ik er ben.
 
Maar F.L. Woodleg gaat toch wel zijn koers verleggen naar een andere bestemming.
 
Hier in het dorp heet Jennys diner nu Sheriffs diner.
Het automuseum is er ook nog.
 
Breedband? Nog even geduld. In het dorp wordt het nu aangelegd maar ja, wij wonen er net buiten en zullen moeten wachten tot de volgende zomer. We doen het nog maar even met ons modem voor mobiel breedband, gaat ook goed.
 
Asielzoekers: De nieuwe Zweden worden in oude panden ondergebracht, aangekocht door de gemeentes voor een veel te hoge prijs. Vriendjespolitiek hoorde ik laatst in het nieuws.
 
Ja, dan hebben we Andersnäset nog met zijn jordgubbar (aardbeien), een verhaal apart en in de dorpsmond voor u vrij vertaald Arnouds aardbeienneus genoemd. Hier kom ik later in de zomer nog op terug, een triest verhaal.
 
Dan de midzomerboom opzetten bij de Hembygdsgården, lootjes kopen, kinderen dansen om de boom op muziek van de speelman. De ouderen drinken koffie met koek. Zo was het in de eerste jaren dat wij hier woonden. De drijvende kracht hierachter werd te oud, verhuisde naar zijn kinderen in Stockholm. Niemand die het overnam. In zijn huis zitten nu buitenlanders die alleen maar aan verhuren van het huis denken.
 
Hotings marknad, de jaarlijkse markt, is er nog steeds en wordt goed bezocht, er staat zelfs een kar met Thais eten. Vorig jaar stond er ook een Roemeense grill.
 
Dan het festijn van het jaar, 'veteranbilar ' oftewel het oldtimerfestival, kijken, dansen en drinken tot in de vroege morgen.
 
Hoting heeft zeker nog bestaansrecht.
 
Buurman Clas heeft mij flink geholpen met zijn werktuigen voor ons hout! Hij stond daar zomaar opeens ongevraagd om te helpen en heeft al het hout weggewerkt. Ongelooflijk, wat een man, wat een ongelooflijk fijne buurman. Ik heb zoveel mogelijk geholpen en Gon heeft het allemaal weer gestapeld.
 
 
Dit is een andere tractor dan de tractor bovenaan


Hier heeft Clas zijn houtklover achter hangen
die dus aangedreven wordt door de tractor

 
Een fijne mooie zomer en tot bij het verhaal over Arnouds aardbeienneus.
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 
 

donderdag 23 juni 2016

Vreemdgaan en een vluggertje deel 6, tevens laatste deel


Als barman/ober

Cees Smit, Jan de Vries en Joop Sanders van Gruno Scheepvaart zag ik regelmatig voor de lunch op zaterdag, de uitsmijter in Café De Druif.
Hammy en zijn vrouw zagen we midden juni in De Druif. Ze kwamen ons bedanken voor de prachtige week in De Leugenaar in Vlissingen, waar ze ons destijds een bierviltje gaven met de tekst: 'Bon voor twee personen voor eetcafé Out of the Navy in Domburg'.
Hammy zei: 'We moeten zeggen dat het een top kok is met een prima servering. Nu ik het daar zo over heb, de student in de satéhoek doet het nu ruim vier maanden maar het loopt niet. Ik haal de saté en de saus bij de groothandel in Diemen, maar hij zet per weekend niet meer dan 20 à 30 porties om. Het komt door de smaak volgens het personeel: 'Die van Peter heeft knoflook'. Wil jij ze weer voor ons maken, de saté en de saus? Jij draaide zo rond de 250 porties in het weekend met nog eens 20 halskarbonades voor de jongens bij de deur.'
Ik zei: 'Plus de 10 à 15 voor de agenten van bureau Warmoesstraat, maar dat wist jij niet als ze werden voorgebakken onderin de kelder naast hun fietsenstalling. Hammy wat ik ga doen... Ik heb geen tijd, ik sta hier met Janna zeven dagen in de week tot eind september. Maar Hammy, ik ga je helpen, kom a.s. zondagmiddag hier naartoe, de tijd laat ik je nog weten. Nog wat te drinken van het huis?'
Toen ze weg waren vroeg Janna: 'Hoe ga je dat dan doen met die saté Peter?'
'Luister, ik ga Deurne bellen. Gerrit en mijn zus Loes verzorgden altijd mijn vlees voor de saté zoals je weet. De pindasaus komt uit een toko op de Geldersekade, daar kan Hammy zelf voor zorgen. Dus als Gerrit wil, en dat wil Gerrit, maakt hij de saté geheel klaar bij hem in de zaak. Over de prijs en transport gaat hij a.s. zondagmiddag maar hier met Hammy onderhandelen.'
Zwager Gerrit het verhaal verteld, Loes en hij zouden rond de klok van drieën bij ons in De Druif zijn. Hammy gebeld.
Er werd nog acht jaar lang saté uit Deurne in de Warmoesstraat gegeten. Toen werden de eisen voor de verkoop van eten in de cafés aangescherpt door de Keuringsdienst van Waren. Einde van de echte saté, het moest in plastic zitten, gekookt vlees met een schepje buisman voor de bruine kleur, met bruine derrie.
Over smaak valt niet te twisten.


 

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg