bij het scheepvaartmuseum

bij het scheepvaartmuseum
Als schipper van het V.O.C. schip de Amsterdam

donderdag 25 mei 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen 2... 2

Een nieuw verhaal, nu uit de periode half februari - maart 1977 in twee afleveringen.

Titel: Wikken en wegen, we waren gewoon impulsief.

Deze twee verhalen zijn het vervolg op onze tijd op de Fiji archipel na het vertrek van de ms Blue Marleen in 1977.


Deel 2 van 2 



Het pand "Rent Rooms", Lentas - Kreta
 

Thuis onder de koffie vroeg Pa: 'Laat ons weten wat jullie van ons plan vinden nadat jullie het pand of de panden hebben bekeken. En nu naar bed, ik zie dat jullie er aan toe zijn.'
'Mag het ook, ze hebben meer dan 60 uur gereisd!' zei Ma.
In bed zei Janna: 'Laten wij Taverna Porto Lenta met Rent Rooms morgenochtend gaan bekijken!'
'Doen we,' zei Hilary, 'Peter zal, net als wij, ook het Rent Rooms gevoel krijgen.'
Meer van het gesprek heb ik niet verstaan, toen mijn hoofd het kussen raakte was ik al in slaap.

Een paar dagen later gingen we de drie panden gezamenlijk nog eens bekijken. De makelaar gaf informatie, er waren bouwkundige rapporten met de reden van afkeuring. Hij gaf ons de sleutels zodat we nog eens rustig door de panden konden lopen. Op een middag kwam hij nog eens langs. De bank had hem laten weten dat de prijs was aangepast naar objectieve belastingwaarde. De overdracht met de kosten van de advocaat nam de bank voor haar rekening. De meiden hadden gelijk, Rent Rooms zou bij ons passen.
Rent Rooms was het pand, we voelden elkaar goed aan alleen spraken we het niet uit. We konden soms impulsief zijn en corrigeerden elkaar niet. Het werd ons gesprek van de daaropvolgende dagen. Op de bankjes van het plein in de schaduw met een zicht op Rent Rooms en er later nog even naartoe lopen.
 
 
 
 
De prijs van het pand (RR), in Amsterdam had je er nog geen garagebox voor. Na een goede renovatie zouden we beneden ons eigen appartement hebben met een woonkamder, slaapkamer, terras aan zeezijde met een ruime woonkeuken. Die was nu in gebruik geweest als keuken voor het restaurant.
Wanneer kunnen we er verblijven? We hadden alle drie een betaalde baan. De opbrengst van de verhuur zou te klein zijn. Vijf kamers boven, voor elk der kamers zou er een natte cel moeten komen. Op de achterplaats twee ruimtes (2 x vier bedden) voor de rugzak toeristen zoals Hilary het benoemde. Maar waren deze er? Een goede renovatie was zeker daar ook nodig, plus een douche met wc’s.
Ik zei: 'Meiden, denk aan onze afspraak bij Kraantje Lek onder de Holle boom, als een van ons drieën er zijn twijfels er over heeft, zij of hij met een goed argument komt, dan laten we een plan varen.'
Ik ging verder met mijn verhaal: 'Er is nog een mogelijkheid voor inkomen. Het 3e paviljoen 'Why Not' en daar een kleine grillbar in tijdens de zomermaanden. Jullie beiden in de bediening, ik achter de grill, het ijstoetje komt bij Pa vandaan.'
'Luister,' zei Janna, 'als Pa en Ma Porto Lenta nemen en wij RR dan is Why Not minder aantrekkelijk voor een vreemde, ook al is het 't grootste van de drie horeca gelegenheden.'
'Nu maak je het mij wel erg moeilijk,' zei Hilary, 'maar jouw idee is het overwegen waard Peter.'
'De aankoop van RR kan van onze spaartegoeden,' zei Janna.
'Laten we het straks met Pa en Ma bespreken onder ons aperitief,' zei Hilary, 'Pa en Ma keken ervan op jullie hier in Lentas.'


 

Ik heb twee totaal verschillende dochters met aanhang,' zei Pa, 'Brenda huisje, boompje, beestje komt ons bezoeken met de kinderen, dat wel, maar London heeft haar voorkeur. Frits kan hier niet in slaap komen van de stilte 's nachts. Hij zou hier boten met scooterverhuur kunnen gaan doen. Maar jullie idee wil ik met de dorpsraad bespreken, de Papás is er het hoofd van,' zei Pa, 'hij weet nu ook wie Piechje is zoals Ma je altijd blijft noemen Peter. Als zij zien dat ze er ook aan gaan verdienen, dat de avond- en de zondagse rust in het dorp gewaarborgd blijft, dan zullen zij hun medewerking geven.
Dan stel ik voor om de makelaar te laten komen. Ik leg hem jullie voorstel voor om een optie te krijgen op RR onder voorbehoud van jullie plan met Why Not. Hierna ga ik een afspraak maken met de bankdirecteur in Heraklion, de makelaar zal daar ook wel bij willen zijn.'
Na het eten en de afwas gingen we nog even naar RR, toen we binnen waren zong ik 'Lentas here we come'.
Hilary vroeg: 'Waar heb ik dit lied eerder gehoord?'
'Luister,' zei ik, 'het was mijn eerste kerst van huis, kerst in London 1965. De bemanning van de Baltic Ranger zong dit lied toen zij op de kade in het busje stapte om voor de feestdagen naar huis te reizen.'
'Jij kroop toen op kerstavond bij mij in bed boef.'
'Had je dan anders verwacht?' vroeg ik.
'Bloosde hij toen ook bij jou?' vroeg Janna.
'Laat ik nu altijd het gevoel hebben gehad dat jullie mij als de engel Gabriël zagen.'
'Oh, goede moeder Maria,' zei Hilary, 'jij die zich een engel voelt, word jij maar onze chef kok in de grillbar Chez Gabriël.
'Een prachtige naam,' zei Janna, 'met de statenbijbel bij de ingang.'
'Ik eer en bemin. Kom,' zei ik, 'laat ons naar de herberg van Maria gaan voor een Ouzo.
'Onze minnaar is bij de Papás geweest,' hoorde ik in twee talen.
'Amen,' zei ik.

Bij ons vertrek naar Amsterdam hadden Pa en Ma onze machtigingen voor de aankoop van RR. Het wachten was op de dorpsraad en de bank of wij Why Not mochten huren.
Eind maart stonden we weer op het Rapenburgerplein. Rob en Pia wilden nog even naar de jachthut in Giethoorn voor het zomerseizoen begon. Bij terugkomst hoorden zij over Rent Rooms.
Het eerste wat wij vanuit Lentas vernamen was dat de bank Why Not niet wilde verhuren.
Janna keek ons aan: 'Dan toch maar RR kopen?'
'Oké,' hoorde ze van ons.
'Vanavond bel ik Els en Jopie,' zei Janna, 'ik wil hen vertellen over Why Not.'

De bank verwachtte van ons een officiële Nederlandse overeenkomst van een jurist vertaald naar het Grieks, dat een ieder voor 1/3 eigenaar is van RR. Dit moest voor de overdracht bij de bank zijn. De aankoopprijs van RR had de bank graag in US dollars gezien bij haar filiaal in Den Haag.
 
 
Janna: "Mέchri tin epόmeni forά" (Tot de volgende keer)
 
  
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 

Als er tijd is in mijn zomerreces komen de Schepen met de naam Vedette van Beck aan de beurt.

Na het zomerreces over mijn tijd op de schepen Rijnhaven, met de Rio Yaque van Rederij Van Uden uit Rotterdam.

donderdag 18 mei 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen 2... 1


Een nieuw verhaal, nu uit de periode half februari - maart 1977 in twee afleveringen.

Titel: Even bijpraten bij en met Pa en Ma Goldappel in Lentas op Kreta.

Deze twee verhalen zijn het vervolg op onze tijd op de Fiji archipel na het vertrek van de ms Blue Marleen in 1977.


Deel 1 van 2 

Bram bracht ons naar het vliegveld van Suva in een geïmporteerde oude London taxi.
De terugreis naar Amsterdam deden we via Kreta om Pa en Ma Goldappel (de ouders van Hilary) te bezoeken. Tenslotte was het nog geen april en was De Druif bemand.
 


 
Men had onze vlucht geboekt bij British Airways, een reis van 60 uur. De vlucht naar Heraklion ging via Brisbane, Bombay, Rome, Athene. Heraklion schrijft men ook als Iraklion. Hier namen we het hoog nodige aan kleding uit onze koffers. Deze lieten we achter in het depot bij het vliegveld. Na geld gewisseld te hebben, namen we eerst een heerlijk koud biertje. De meiden gingen informeren naar de bromscooter verhuur. Hier wilden we ons mee verplaatsen tijdens ons verblijf in en om Lentas, een meer dan 2400 jaar oude plaats. De meiden hadden voor Ma een mooie sarong meegenomen, Pa moest het doen met een shirt. Op Kreta werd het voorjaar, we zagen het aan de jonge frisse bloemenpracht, ik voelde het voorjaar in m'n lichaam wat een plezier zou dit gaan voortbrengen.
Lentas wordt ook geschreven als Lendas, dit komt van Liontas wat weer leeuw betekent. De eerste 75 km tot het bord Lentas gingen voorspoedig op de bromscooters.
 

Hilary: "Ei maste stin!" (We zijn er!)
 
 
Mijn eerste blik op Lentas


De afslag naar het dorp was niet al te duidelijk aangegeven, vanaf de doorgaande weg werd het een onverharde weg naar het dorp. We zagen het dorp liggen want de weg er naartoe ging bergafwaarts met veel los split.
We stopten even voor we aan de afdaling begonnen.
'Kijk Peter,' zeiden de meiden, 'dat laatste witte gebouw links tegen de berg is Rent Rooms.'
De berg (een kaap) waar het tegenaan gebouwd was, zag eruit als een liggende leeuw (Liontas).
 

De weg naar Lentas
 

Aangekomen op het dorpsplein ging Hilary haar ouders bellen vanuit de enige telefooncel die er in het dorp was. Janna en ik gingen benzine tanken want we reden op onze reserve. Toen we terug waren zat Hilary op het bankje bij de telefooncel.




Ze komen hier naartoe zei Hilary, zet de mopets maar even op hun standaard en geniet mee van het ruisen van de golven.
We hadden zo uitzicht op drie verwaarloosde taveernes aan het plein.
Ze waren goed gelegen met de terrassen aan de zeezijde.
De panden zagen er wel verwaarloosd uit, evenals het mij aangewezen pand Rent Rooms.
'Hé kijk,' zei Janna, 'daar komen Pa en Ma aan.'
Ma vloog de beide meiden om hun nek en ik kreeg een por in mijn maag met de woorden als zoiets van: 'Fijn dat je er bij bent zoon, had je niet eens eerder kunnen komen?'
Pa hoorde ik zeggen: 'Heeft je harem je weer naar ons toe geloodst?'
Ma stapte bij mij achterop de scooter.

 
Pieche, het hondje van Ma


Na een drankje thuis gingen we ons opfrissen en lopend naar de Tabac van Lentas. Een eetgelegenheid met huismanskost en een ouzo vooraf. De wijn bij het eten kwam zo uit het vat van een plaatselijke wijnboer en smaakte ons goed, evenals het gegrilde stuk vlees dat werd opgediend. De Tabac was ook de slagerij van het dorp. We hadden zicht op de Byzantijnse kerk Agiosloannis Theologos.
'De Papás (Priester) wil je graag leren kennen Pieche,' zei Ma tegen mij (zo sprak Ma Pietje uit).
'Als je maar niet in de biechtstoel plaatsneemt,' zei Pa, 'dan is onze familienaam hier niet meer te zuiveren.'
Lentas was toen een dorp van 600 inwoners, het spreekt je aan of niet. Er is geen nachtleven, om tien uur is het stil in de straten. Alleen de zee die je hoort, vooral bij storm als de golven tegen de rotsen beuken. De bewoners zijn veelal boeren, zij leefden van hun schapen en geiten. De door hun verbouwde olijven gingen naar de voedselindustrie, ze maakten hun eigen wijn en ze waren tevreden. Er was openbaar vervoer van en naar het dorp vier maal daags. Momenteel was er geen arts, wel een vroedvrouw, de gemiddelde leeftijd van de dorpelingen lag tussen de 45 - 75 jaar.
 

Schaapherder Lentas, een heerlijk beroep!
 

Het dorp had naast de Tabac een supermarkt met de apotheek. Ook een bankfiliaal dat twee middagen per week open was. In de dorpsbakkerij zat een neef van Pa, iedere ochtend haalde ik daar vers brood. Zijn zonen hadden een klusbedrijf. Hilary haar grootouders zowel van moeders als vaders kant waren in deze streek geboren. Toen ze trouwden zijn ze naar London vertrokken. Van Pa z'n kant waren ze in de verse vis gegaan. Later begonnen zij een Take Away Fish and Chips in Three Colt Street, die later door Hilary haar ouders werd voorgezet. Van Ma haar kant waren ze in de groente- en fruithandel gegaan.
Pa vertelde mij onder het eten iets over het dorp. Er was een strand voor dagtoerisme zonder horeca voorzieningen.
De leegstand van de drie taveernes was ontstaan doordat de Duitse eigenaren er een gelegenheid tot FKK* van hadden gemaakt inclusief op het strand. Dit ligt hier gevoelig bij de bevolking in dit zuidelijke deel van Kreta, ze waren hier vrij traditioneel vertelde hij.

De drie panden


Met de Duitsers hebben ze nog steeds een haat verhouding, een overblijfsel van 1940 -1945 vertelde Ma (lees het boek Wie betaald de veerman van Michael Bird).
De panden zijn in beslag genomen door de bank wist Pa ons te vertelen.
'Ma en ik hebben ze alle drie bekeken, ze moeten goed gerenoveerd worden. Als jullie het leuk vinden gaan we ze een keer bekijken. Ik zal dan contact opnemen met de makelaar. Ma en ik willen de Porto Lenta kopen, de eerste vanaf het plein.'

 

Pa vertelde verder: 'Graag zou ik daar consumptie-ijs willen maken, een kleine ijssalon. Frisdrank en koffie op het terras voor de mensen van het strand. Daar mogen we strandbedden verhuur gaan doen van de gemeente. Deze laat dan ook de stranddouche met de wc weer plaatsen als wij ze schoonhouden. Ma wil de drie appartementen boven de taverne weer klaarmaken voor de verhuur. Ze denkt te gaan adverteren in de UK. Zo horen jullie maar weer, stilzitten lukt ons niet.'
'En adverteren, doet u dat dan in de maandbladen die het Engelse leger uitgeeft en in Nederland in de reiskrant op zaterdag van het Dagblad de Telegraaf?' vroeg Hilary.
 


Recht zo die gaat!

F.L..Woodleg

 
Volgende week het vervolg "Wikken en wegen, wij waren gewoon impulsief".
 
* FKK = Freikorperkultur, in goed Nederlands vrije lichaamscultuur dus naturisme.



donderdag 27 april 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen... 5


Een nieuw verhaal uit de periode september 1976 - februari 1977 in vijf afleveringen.

Deel 5 van 5 - Daar gaat zij, The Good Old Lady!



Blue Marleen


Midden januari 1977 hadden we de eerste echte gegadigde voor de Blue Marleen. Men moest haar nemen in de toestand waarin zij zich thans bevond onder Klasse Bureau Veritas. Zo liggend in het water mocht ik haar laatste werfrapport van twee jaar geleden laten zien. Een proefvaart was ook mogelijk. Metingen mocht men ook doen.
 
 


Half februari streek ik de Nederlandse vlag en vertrok zij onder de naam Jan Carolus met als thuishaven Surabaya.
Aan een Nederlander verkocht die daar een handelskantoor had. Zijn bemanning voer het schip naar Surabaya. Voor ons een afscheidsborrel in de Tiki bar.
'Zien we jullie nog eens terug?' werd er gevraagd.
British Airways bracht ons na 60 uur met de nodige overstappen op Heraklion - Kreta.

 
Het oude huisje van Kok Nol en Moppie Tol


Epiloog
Het toerisme en de vraag naar Fast Foods and Coca Cola luidde het einde in van een eilandengroep waar de bevolking in een paradijs had geleefd, dit zouden we constateren bij ons volgende bezoek.
In 2013 las ik in een medisch blad dat er een grote toename was van diabetici onder de oorspronkelijke bevolking.
Leve de vooruitgang, vooral als ze je een poot moeten amputeren door suikerziekte!



Het groeiende probleem
 


De volgende blog: 'Even bijpraten op Kreta bij de ouders van Hilary '.


Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 

donderdag 20 april 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen... 4


Een nieuw verhaal uit de periode september 1976 - februari 1977 in vijf afleveringen.
Deel 4 van 5 - Ankerwacht

Janna had van Rob en Pia de mogelijkheid gekregen om gelijk met ons weer terug te reizen. Corry was haar tijdelijke vervanger bij De Druif. Maar uiterlijk eind maart moesten we ons weer melden op het Rapenburgplein. Tijd voor Rob en Pia om weer naar Zandvoort te gaan.
Of wij met ons drieën de komende tijd de Blue Marleen wilden onderhouden/bewaken dan waren alle reiskosten voor de terugreis voor Gruno. De meiden kregen dan geen gage maar ze hadden vrij voeding met verblijf. Er hadden zich al aspirant kopers/kijkers gemeld via kantoor Sherman. Al was ze dan niet meer geschikt voor lading op pallets of containers, voor stukgoed lag ze nog steeds goed in de markt in dit gebied van de Grote Oceaan met al haar eilanden. Ze had een geweldige bunkercapaciteit voor een klein schip.

De meiden hadden de kombuis met pantry een goede schoonmaakbeurt gegeven en opgefrist met een verfje. Elke vrijdag na de koffie startte een van ons de dekwaspomp, dan was het soppen en dekwassen. Zo gaven we de Marleen dan haar opfrisbeurt, hierna afspoelen met zoet water. Elke veertien dagen de waterboot langszij om ons van drinkwater te voorzien, vaak stond Wilde Bill aan het roer. Kok Nol meldde zich regelmatig op de vrijdag om ons te helpen bij het soppen, hij had dan z'n vrije dag. Tegen de avond stond er een bbq op het strand, deze werd verzorgd door Moppie Tol en haar familie.
Bram met zijn Mammie Tol en Jampie met Betsie Tol zorgden voor de consumpties. Mieppie Tol met de meiden voor de salade.


Fiji bier
 

Markt Suva
 

De familie van Moppie Tol, onder leiding van haar moeder, deed de verse groente- en fruithandel voor de schepen die Suva aandeden. Deze werden weer geleverd door Wilde Bill z'n vrouw Cora Tol, vers van de plantage. Suva was een belangrijke aanloophaven geworden voor passagiersschepen. Vroeg in de morgen meerden zij aan en in de loop van de middag werden de trossen weer losgegooid. Kok Nol had samen met zijn Moppie Tol een luxe Bakkerij met tearoom. Hij bakte dagelijks verse luxe broodjes en koekjes. Iedere avond bracht hij wat over was aan boord.
 

Luxe broodjes


Sambal kroket
 
 
De meiden gingen zich zorgen maken: 'Passen wij straks nog wel in onze reiskleding als wij hier vandaan gaan?'
'Willen jullie dan wel terug?' vroeg Kok Nol.
Een enkele keer nam Kok Nol een oud bemanningslid mee. We dronken dan een biertje met hen. Ondertussen verhalen ophalen over 'The Good Old Days'. Maar geen van hen miste Nederland.
De meiden vroegen mij op een keer: 'Had jij hier niet willen blijven Peter?'
'Nee,' kon ik met een gerust hart zeggen, ik had me in laten schrijven bij de Zeevaartschool van het Zeemanshuis, anders zou ik nooit de baas mogen spelen op een schip. Maar ook ben ik meer een mens die graag in een klimaat wil leven waar echte seizoenen zijn. Altijd zomer zou me futloos maken.
Maar er was uiteraard meer in die tijd (1969). Een donkerharige chick in het Engelse leger. Een blonde Lady Bartender met een Overijsselse tongval in een bruin café te Amsterdam. Deze levenswijze heeft mijn studie wel met een jaar verlengd, niet dat ik het erg vond.
De meiden werden zo nu en dan opgehaald door meneer Sherman, hij trakteerde hen dan op een autoritje over het eiland. Zij hem op een koel biertje aan boord.
 
Bram en Jampie, de machinisten van de heenreis, runden een reparatie-/taxibedrijf. Als de Blue Marleen nu moest varen zou een van deze twee de machinist zijn. De matroos voorman uit mijn tijd had na mijn vertrek in 1969 het stuurmanschap overgenomen. Hij wilde ook wel de laatste reis meemaken. Nu werkte hij met de beide andere matrozen in de haven.
 
 
De nieuwe haven van Suva

 
Op nieuwjaarsdag was er een zeilboot bij ons in de baai voor anker gekomen. De Vega van David McTaggart (1932 - 2001). Hij deed actie voor Greenpeace met zijn schip. Het wachten was op nog enkele bemanningsleden. Kok Nol voorzag hen van proviand. Wij vulden zijn brandstoftank bij, zodat hij half januari goed verzorgd naar Frans Polynesië* kon vertrekken.

 
Bemanning van de Vega
 

* Frankrijk deed in dit gebied van de Stille Oceaan 210 kernproeven tussen 1966 - 1996.
 
Volgende week het laatste verhaal uit deze periode: Daar gaat zij, The Good Old Lady. 

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 

 

donderdag 13 april 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen... 3


Een nieuw verhaal uit de periode september 1976 - februari 1977 in vijf afleveringen.
Deel 3 van 5 - Ten anker met 'No bra'




Een paar dagen voor kerst kreeg de Blue Marleen de laatste orders van kantoor Sherman. Na lossing bij de sugar mill naar Suva, daar ankeren. In de namiddag van 24 december viel het anker in de mooie kleine beschutte baai van Lavi, welke eigenlijk alleen door de lokale bevolking en jachtschippers werd gebruikt. Bill had mij op deze baai geattendeerd.
Hier mocht zij wachten op een koper.
 
 
Aanloop Suva


Een beetje verkleurd, maar toch Lavi bay
 
 
De bemanning ging de feestdagen thuis doorbrengen. Hilary en ik waren vanaf nu de wachtslieden. Rustige feestdagen onder de tropenzon, het was hier nu hoogzomer*.
Kok Nol had voor ons een tropische salade gemaakt. Zo nu en dan een duik vanaf de brugvleugel, een rondje zwemmen om het schip en zo werd het vanzelf 1977.
Bram en Jampie gingen op mijn verzoek een vlot maken, hierop kon de gangway, ook wel loopplank genoemd, rusten, dan hoefde ik niet langs de loodsladder aan boord te klimmen.
Het vlot hadden zij groot genoeg gemaakt om er de door mij bestelde bultzakken op te leggen. Ze waren door kennissen van Moppie Tol gemaakt. Deze bultzakken waren opgevuld met zeegras gemengd met een heerlijk ruikend kruid. Dit had men ook in de kussens gedaan. Wij legden ons daar dan ten rusten op (een kapitein rust, hij slaapt niet) als het te benauwd werd in de accommodatie, het schip had geen airco. We hadden nu de mogelijkheid om ons vanaf de bultzak het water in te laten rollen.
Janna zou het zeker praktisch vinden, zo kon zij haar dagelijkse baantjes trekken. Normaal deed ze dit in het sportfondsenbad in Oost als zij er de tijd voor had.
Als vervoermiddel hadden we brommers ter beschikking gekregen van de 'Bram and Jampie Taxi Ltd'. Het werkbootje werd ons pontje naar de wal. Bij een bezoek aan de stad altijd even langs de Tikki Bar voor een Kava gemaakt van gemalen Kava wortel.
Men drinkt deze uit een kokosnoot. Als ze leeg is laat je een harde boer en zegt 'Bula'. Als je er meer dan twee neemt is het wijselijk om je brommer te laten staan. De lokale dekbemanning zette na de kerstdagen de ruimen nog in de verf, het MK personeel poetste de hoofdmoter nog een keer extra op. Toen de klussen klaar waren werd de bemanning afgemonsterd, uitbetaald met een klein afscheidsfeestje op het strand. Met een kater in mijn lijf ging ik de volgende dag kantoor Amsterdam bellen.
 
Ik kreeg mijn orders van de afdeling ‘Sale and Purchase’: 'Kapitein, als er bezichtigingen komen krijgt u een telex via Sherman, zij blijven het agentschap doen. Geen bezoekers aan boord laten die zich niet via ons of Sherman gemeld hebben. Zorg dat de officiële scheepspapieren tijdelijk bij Sherman in de kluis komen te liggen.'
Wij vonden het te warm om de appelflap met oliebol te bakken op oudejaarsdag.
Dinsdag vier januari arriveerde Janna, we haalden haar af van het vliegveld. Hilary in haar sarong, ik in mijn galabieh.
'Jullie zien eruit of jullie zo uit een film komen met jullie bruin verbrande koppen. Word ik nu de blanke slavin?' zei Janna.
'Een mooie rol voor jou Janna, ik ben je Meester.'
'Dat zou Pietje wel willen, maar hij gaat nu eerst een taxi aanroepen,' zei Hilary met dreigende stem, 'daar staat er een in de kleuren van de 'Bram and Jampie Taxi Ltd' en je gaat met ons mee aan boord.'
Na twee biertjes en een douche ging dan eindelijk Janna haar reiskoffer open.
Ze had de kerstpost bij zich en veel lekkers. Pepernoten, de doos bonbons van Dikker en Thijs en natuurlijk de rumbonen.
'De pepernoten heb je natuurlijk weer van Rode Sjaan en Blonde Aal. Zij waren met oud en nieuw in De Druif.'
'Als we terug zijn in Nederland vraag je Sjaan en Aal maar een keer mee Schipper als we naar Giethoorn gaan.
Vind je ook niet Hilary?' zei Janna.
'Er is altijd een bedstee leeg als we er met ons drieën zijn,' was mijn antwoord.
 
 
Twee maanden onder de tropenzon
 
 
Hilary ging de volgende dag met Janna een bezoek brengen aan de markt om er met haar een paar sarongs te kopen.
'Deze kleding zal je bevalen,' zei ze, 'we gaan er voor naar Wippie Tol, een zus van Moppie Tol, je krijgt ze van de schipper.'
 
 


 
Janna kreeg uitleg aan dek hoe de sarong moest worden omgedaan, ik keek toe.
'Heerlijk zonder bh,' zei Janna.
'Wij zijn eigenlijk gek om bij thuiskomst weer een bh te gaan dragen,' antwoordde Hilary.
Janna maakte nog een opmerking: 'De sarong is een pracht manier om ons fruit in te pakken Peter.'
Mijn antwoord: 'Met één hand haal ik het fruit uit de verpakking.'
'Ik ga mee met Hilary haar nieuwe leefwijze, weg met de bh! Bij terugkomst in Nederland ga ik een actiegroep oprichten: “No Bra, No Problem” **
 
'Ik neem de taak op me van controleur op echtheid van de mammo.' De komende dagen werden door mij gebruikt om een logo te ontwerpen.
 

 
 
  
Vijf dagen onder de tropenzon
 
 
Toen we na ons middagdutje in de schaduw onder de brugvleugel zaten nam Hilary het woord: 'Er is nog iets Janna.
Elke donderdagmiddag komt Mieppie Tol, een vriendin van Moppie Tol, daar waar onze brommers staan. Wij gaan er naartoe in ons blootje in het werkbootje. Mieppie Tol geeft ons daar een zand scrub behandeling voor onze huid, daar zul je van genieten. Dit doet ze daar ter plaatse met zand van het strand. Daarna spoelt ze je af in zee, opdrogen en dan een massagebehandeling met een heerlijke ruikende olie. Vijf dollar per persoon uit de geldbuidel van onze Laurence of Arabia.'
'Oh, vandaar die vijf dollarbiljetten! De bank had er veertig voor je Peter, ze zitten nog in m'n rugzak,' zei Janna.
Hilary ging verder: 'Tegen 't donker worden komt Mieppie Tol terug aan boord met een heerlijke fruitsalade. Ze blijft de nacht over aan boord.'
'Nu iets geheel anders Janna,' zei Hilary, 'Wilde Bill bracht enkele dagen geleden een nieuw soort fruit voor onze Schipper, Durian, een hemels fruit noemde hij het. Het kistje staat op het sloependek. Als de wind van daaruit naar de midscheeps waait ruik je die dingen hier. Het wordt een verboden vrucht voor hem.' Ze liepen beiden naar het achterschip. Even later hoorde ik een plons.
 
 
Durians
 
 
* Tijdens hoogzomer op het zuidelijk halfrond staat de zon in punt Steenbok (21/12), het meest zuidelijk vanaf de evenaar. Op het Rapenbrugplein was het winter.
** De actie groep “No Bra, No Problem”  is na een aantal jaren slapende gegaan. Toen ik de meiden, nu dames van begin 70 mailde dat ik over deze periode ging schrijven gaf Hilary als antwoord dat zij de ordner met de statuten, het briefpapier met logo en de ledenlijst nog in haar bezit heeft.
Dus dames die mijn blog volgen: Pakken wij dit weer op? Het woord is aan jullie :-)))
1 x per jaar op 2 september een bijeenkomst op het naaktstrand van Zandvoort bij Adam en Eva, 5 minuten lopen vanaf het einde van de Zuid Boulevard.
 
Het volgende deel 4 - Ankerwacht 



Recht zo die gaat!

F.L..Woodleg

 
 
 



donderdag 6 april 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen... 2


Een nieuw verhaal uit de periode september 1976 - februari 1977 in vijf afleveringen.
Deel 2 van 5 - Suva 



Vlag van Fiji


Kapitein Wilde Bill (blog Moppie Tol 1968) had zeven jaar met de Blue Marleen  in de Archipel gevaren, in oktober 1970 had hij de onafhankelijkheid meegemaakt met de daarbij behorende feesten. De gehele bemanning die in september 1968 met de Blue Marleen  de reis naar de Fiji had ondernomen woonde en werkte daar nu, behalve Pietje de Stuurman (ik dus) uit die tijd.
Maar de Blue Marleen  had het moeten afleggen tegen het opkomende ladingaanbod op pallets met de container in haar kielzog. Haar tussendekken waren voor dit ladingaanbod na 20 jaar een probleem geworden. Na de feestdagen ging een oud bevoorradingsschip de aanvoer van het suikerriet naar de fabriek doen. Niets meer in de ruimen, alles aan dek, snel laden en lossen, ook hier was het 'time is money' geworden. De geraffineerde suiker ging bij de fabriek in zakken van 50 kg.
Gelijk de container in, deze werden dan per vrachtauto naar de haven gereden.
Van daaruit werden ze verscheept naar Brisbane en hier gold 'more export, more money'. Dat een aantal lokale zeelieden van de Blue Marleen  werkeloos was geworden was weer een ander probleem voor een ander loket.
Wij zagen enkelen van hen later achter bbq karretjes staan op drukke punten in de stad. De kok van nu had een baan gekregen in de bakkerij van Kok Nol, de kok van toen.



Oud Suva met de Kahana.
De aflosser van de Blue Marleen.
Foto Paul.


Fiji harbour 1969
 

 
Wilde Bill had per 1 januari 1977 de aanstelling havenmeester/loods gekregen voor de haven van Suva. De nieuwe loodsboot had ook bemanning nodig, ook daar zag ik enkele oud bekenden van de Blue Marleen  op terug.
Suva was de doorvoerhaven geworden van de Archipel. Vanuit hier ging het in lokale vrachtscheepjes, de firma Sherman had hier de gehele regie over.
 


De vooruitgang in de haven van Suva.
Foto Paul.


Hierna volgt aflevering 3: Ten anker en hoe een actiegroep ontstaat.


Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 








donderdag 30 maart 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen... 1

 
Een nieuw verhaal uit de periode september 1976 - februari 1977 in vijf afleveringen.
Deel 1 van 5 - Giethoorn
 
 
 

 
Begin september was weer de drukke periode, paviljoen ‘Meijer aan Zee’ werd afgebroken. Firma Paap kwam deze opladen voor een plaats in de winterstalling. Rob en ik waren blij met de aanwijzingen van Pa Meijer, evenals met de helpende handen van Corry en Hilary, zij hielpen waar het nodig was.
Paviljoen naar de stalling, wij naar Café het Kopertje, hét 'Praathuis' voor de Zandvoortse horeca, voor onze saté met een kleintje pils. Bij thuiskomst een quick douche voor Rob. Pia zat al naast de reiskoffer, de tickets voor Lanzarote lagen op tafel. Janna bracht ze naar Schiphol, een groet en een fijne tijd, verlies je retourkaartje niet. Als zij weer terug zouden zijn mochten wij weer even op verhaal komen in Giethoorn. Ik verlangde naar de nostalgie met daarbij de bedstee.
Vier weken rust, alleen het gekwaak van eenden en om toerbeurt naar Boer Smit voor de pul melk en naar Dientje met Harm voor de boodschappen.


 
 

Mijn vast omlijnde taak in de jachthut was s’ochtends de kachel aanmaken, water aan de kook brengen voor de koffie, ontbijtkoek snijden en dik boter erop om de buiken in model te houden. Dit alles werd geserveerd in de lovestee, dan mocht ik er weer terug in. De warme avondhap was ook een onderdeel van mijn taak.
Vaak werd het een stamppot met een vers stuk worst of spek afkomstig van de clandestiene slacht van Jans Bokking, evenals zijn clandestiene distilleerderij. Als hij zure zult of balkenbrij had gemaakt bracht hij altijd iets voor Janna en mij. Hilary nam dan maar een snee brood met jam. Als Jans iets bracht bleef hij vaak eten. Dit waren dan van die avonden dat Hilary en ik onze avonturen vertelden bij een snorrende houtkachel onder het genot van koffie met de scheut brandewijn. Wat genoot die man van onze belevenissen, Hilary in haar tijd bij de RAMC*, Janna met verhalen van aan de bar, mijn verhalen uit de havenkwartieren.
Als hij rond de klok van elven in het donker weg punterde zei hij steevast: "Ik had niet naar mijn ouders moeten luisteren".

De dames uit Vlissingen arriveerden in het midden van de maand oktober, ze hadden nieuws! Hotel 'De Leugenaar' stond in de verkoop. Vijftien jaar geleden hadden zij het overgenomen van een tante van Jopie, meer personeel was financieel niet veroorloofd.
'Voor een dergelijk klein hotel moet je jong zijn,' zei Jopie. Ze wilden nu een kleine Bed and Breakfast beginnen ergens in een badplaats met 2 à 3 kamers.
 
 
Dit zullen we missen!
Foto - Provinciale Zeeuwse Courant

 
 
Dertig oktober deed Janna de hut weer op slot. Eten in Ruinerwold bij 'De Klok' met familie Smit, deze had op ons verzoek Jans Bokking meegenomen. Hilary en ik gingen bij aankomst in Amsterdam onze koffers pakken, Janna ging de was doen.
Zondag op de fiets door oud Amsterdam, iets wat we vaak deden voor ik weer naar zee ging.
Maandagmiddag even langs kantoor van de Gruno om orders op te halen voor de Blue Marleen, callsign PFPJ.
De Blue Marleen voer nog altijd in charter bij Sherman Ltd in de Fiji archipel. Ik kreeg te horen dat deze charter ten einde liep en niet meer werd verlengd. De eigenaar van de Blue Marleen vond het tijd om haar te verkopen. Men verwachtte bij de afdeling 'Sale and Purchase' van Gruno haar in dat deel van de Grote Oceaan wel te kunnen verkopen.
Hilary wilde graag mee, het kantoor had er geen bezwaar tegen. Ze wilde het paradijs, zoals ik de Fiji vaak noemde, wel eens zien. Janna zou ons in januari nareizen, ze wilde ook wel eens meemaken hoe het voelt om alleen met een vijgenblad rond te lopen.
Woensdag drie november checkten we in voor Brisbane met een overstap in Singapore. De Blue Marleen lag al geladen, veel tijd om onze koffers uit te pakken was er niet.
Tijdens de overdracht vertelde Bill me dat er in de ruimen het gebruikelijke stukgoed zat. 'Damwanden aan dek, deze keer vee achter de midscheeps. Landelijk ontwaken Kappie! Er is een Australische veeverzorger mee voor de verzorging van het stamboekvee.'
 
 
Koeien aan dek

 
 
'Het ladingaanbod is weinig veranderd in die zeven jaar dat je bent weg geweest Piet. Zorg dat je de bootsmanskist goed gevuld hebt, Kok Nol met Bram zijn je afnemers. Het zou wel eens haar laatste reis kunnen zijn op Brisbane, vanaf januari volgend jaar gaat een containerschip de uitstapjes van de Marleen doen. Ze gaat in de verkoop, maar dat wist je al, er is veel belangstelling voor haar.'
Bill vertelde verder: 'De haven van Suva wordt steeds moderner, je herkent haar niet meer terug. Je losplaats is voor het havenkantoor. I.v.m. met het vee krijg je voorrang, de havendienst werkt op VHF kanaal 12. Kantoor Sherman een ETA** telegram twaalf uur voor arrival. Het kantoor heeft nu ook een eigen VHF met werkkanaal 13 kort bereik. Maar eerst ga ik met Cora Tol op huwelijksreis, ik zie jullie over veertien dagen. Houd de oude dame op koers.'
Na uitgeklaard te zijn door een douaneambtenaar vroeg ik aan de eerste Stuurman: 'Mister Mate Engine stand-by and for and after.' Even later rinkelde de telegraaf op de brug: Engine Room Ready. Bill gooide de trossen los. Ik voelde en hoorde de oude zes cilinder Werkspoor met zijn 750 pk op gang komen.
'Ik zie dat je van die geluiden geniet,' zei Hilary.
In het voorbijgaan gaf ik haar een tik op haar kont: 'Dit is ook een pracht geluid'.
De huidige bemanning van de Blue Marleen bestond uit bewoners van de Archipel.
 
 

 
Het volgende verhaal speelt in Suva, de hoofdstad van Fiji.

  * RAMC = de Royal Army Medical Corps
** Estimated Time of Arrival
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg