bij het scheepvaartmuseum

bij het scheepvaartmuseum
Als schipper van het V.O.C. schip de Amsterdam

donderdag 8 februari 2018

Koers verleggen



 


In een van mijn blogverhalen van juni 2016 stond iets over koers verleggen, een enkeling die deze uitdrukking kende had het door. Daar heb je een kompas bij nodig met zijn 32 windstreken, een streek is 11¼°.

Om je huis te verkopen heb je maar één koper nodig, wij hadden 28 bezichtigingen. Het werd uiteindelijk een gezin uit ons dorp, twee keer geweest, koop rond. Maar ja, een Zweed weet wat een goed huis waard is. Niet die zeikende Nederlander of Belg.
De belangstellenden voor ons huis in Zweden: Nederlanders, drie Belgen en een 'nep' Amerikaan: let wel een 'Army Captain John Hartmann', zijn roots lagen in Zweden, moest zogenaamd even terug naar Afghanistan 'maar dan waren er de dollars!'

Uiteindelijk werd het dan dus het leuke jonge gezin uit het dorp.

Die hieronder staan waren wel de raarste aspirant kopers met een tik.
Of ligt het aan de streekgebondenheid waar zij vandaan kwamen? Ik pik er een aantal uit die echt het toppunt waren.

Het waren lieden uit de Kop van Noord-Holland, bijv. een juf uit Midwoud, het Sápmi heksje uit het Avenhornse en dan was er nog de fantast en vensterspecialist, kok en koeienmelker uit Hippolytushoef met vrouw, beiden meurend naar zweet. Een bod maar liefst. Zwager gaf geen financiële medewerking, dus N moest z'n bod terugtrekken. Het Sápmi heksje vliegt trouwens nu in februari 2018 weer rond op haar bezem in de omgeving van Strömsund.
Dan was er een groepje (3 paren) gestuurd of gewoon nieuwsgierig even een Zweeds huisje kijken voor ‘Linke Lowietje’ uit D. Maar deze lieden vielen al vrij gauw door de mand.
Maar dan die Belg Oklahoma Bob, diverse telefoongesprekken van drie kwartier. In december 2016 kwam hij met een vriend een bood op ons huis, maar zijn Greet floot hem terug: 'Jij een huis in Zweden? Dan neemt Greet de kuierlatten jongen'. Wat een loser.
Dan het stel in februari 2017 onder Brussel vandaan met twee kinderen van 5 en 6 jaar die gauw in de winterkleding waren gezet. Waren nog nooit in Zweden geweest, 48 uur later stonden zij voor onze deur. Ze kwamen op aanraden van haar schoonzus. Dan was zij zoals bleek het overspannen stel kwijt. Maar ja bij -10° en ijzel op de weg kom je op andere gedachten.
Dan hadden we nog een gemengd stel Belg/Pools. Zweden in 10 dagen en 5 huizen bekijken in het Noorden, geen tijd om vragen te stellen. Hond uitlaten en door naar het volgende huis. Ze konden pas over 3 jaar weg uit België.

Doordat het getij verloopt, ga ik nu de bakens verzetten.
 



Tot in de pruimentijd!

 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg

donderdag 1 februari 2018

The MS Bucanier Queen - deel 4 uit de reeks 'Varen is leuk'


Uit de reeks Varen is leuk:

The MS Bucanier Queen in vier delen
Deel 4 van 4
 
Januari - mei 1980


 



Op twee april kregen we toch nog last van cycloon Wally, we bevonden ons nabij de Lau eilanden, ruim aan de oostkant van de trekrichting van haar. Wel meer wind met deining dan normaal. We hebben twaalf uur bijgedraaid gelegen en hebben toen onze reis weer vervolgd.
Het medisch team was in tussentijd met een extra verpleegster uitgerust. In sommige gevallen werd de geopereerde patiënt overgedragen aan het hospitaal te Suva of aan die op Vanua Levu als er veel nazorg nodig was, bijv. bij een amputatie.
 
Janna en ik monsterden half april af. Toen de Bucanier Queen weer naar zee vertrok zwaaiden we Hilary uit. Onze plaatsen waren ingenomen door mensen van de archipel.
'Wel raar,' zei ik tegen Janna, 'normaal stonden jullie op de kade als ik vertrok.'
'Ook nu heb ik het luduvudu gevoel,' zei Janna, 'kom, we vragen Moppie Tol en Kok Nol mee uit eten vanavond. En vannacht wil ik samen op het strand slapen.'
We mochten voor zes dagen in de oude hut van Moppie Tol.
 
 


Op de avond voor ons vertrek naar Nederland waren Scherman, Wilde Bill en Kok Nol naar de hut gekomen voor een biertje. Onderwijl vertelden zij dat ze gezamenlijk gingen beleggen in een vakantieresort. Ze hadden voor ons al banen: Hilary hoofd EHBO, Janna manager en ik mocht kiezen tussen hoofd tuinman of hoofd van de civiele dienst.
 
Janna en ik vlogen terug via Brisbane naar Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië, hier verbleven we vier dagen. Janna wilde deze stad graag bezichtigen, maar na vierentwintig uur had ze het al gezien.
'Wat een gekrioel en lawaai Peter, ik word hier erg nerveus van.'
Merkkleding was er spotgoedkoop vond ze.
'Ik laat dit aan Hilary weten in mijn eerstvolgende brief aan haar. Ik heb er nog steeds moeite mee dat wij alweer op de terugreis zijn en dat zij nog op de Bucanier Queen is,' zei Janna.
'Een rondrit door Kuala Lumpur bij avond brengt je wel weer op andere gedachten,' zei ik. Eten en drinken in de eetstraat met haar honderden hawkers (eetstalletjes) die de stad rijk is.
'Doen we,' zei ze en ik kreeg een zoen.
We waren ruim op tijd terug in De Druif, het eerste tapbiertje van Bob smaakte zeer goed. Bob vertelde dat er nog geen goed bod op De Druif was geweest.
Janna bracht hem de volgende dag naar Harlingen voor de boot naar Terschelling waar zijn seizoen ook weer begon. Ik deed die dag de was, ruimde de koffers op. 'Tot de volgende reis!' zei ik.
Rob kwam met het voorstel om Corry te vragen voor deze avonddienst: 'Dan gaan we gezamenlijk uit eten in Wijk aan Zee en worden jullie bijgepraat over de stand van zaken met De Druif en over onze toekomstplannen.
 
 

 
Hilary reisde via Kreta naar Amsterdam, eind september haalde Janna haar van Schiphol.
 
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 
 
 

donderdag 25 januari 2018

The MS Bucanier Queen - deel 3 uit de reeks 'Varen is leuk'


Uit de reeks Varen is leuk:

The MS Bucanier Queen in vier delen
Deel 3 van 4
 
September - december 1979
 




 
De Bucanier Queen was als 'Florence Nightingale' in 1949 te water gegaan bij een Nederlandse werf te Slikkerveer voor de Britse Overzeese gebieden.
Een schip van zestig meter lang, negen meter breed en een ladingcapaciteit van vierhonderd ton DW. De originele Deutz motor uit 1949 van 300 pk stond er nog in en die gaf haar een dienstsnelheid van 10 mijl p/u.
 
Het artsenechtpaar Lydia & Tom reisde begin september met Hilary af om hun werkplek in orde te maken.
 
Een ruwe indeling van The Bucanier Queen
 
Voor mijn hut bevond zich het stuurhuis met radiokamer, via een speciale zend-/ontvangstfrequentie was het schip altijd bereikbaar. Het hospitaal bevond zich onder mijn hut en had vier bedden. De operatiekamer bevond zich er voor, dit was de enige ruimte met airco.
Daaronder waren de passagiersaccommodatie en de hutten voor het medisch team. Mijn kooi had men aangepast en er waren twee extra hutten voor passagiers bij gekomen.
Met een constante temperatuur tussen 20 à 30°C met een zeewind was het redelijk goed vertoeven aan boord. Onder de zonnetent aan dek, of met een windhapper in je patrijspoort tijdens de vaart altijd een windje in je hut.
Voor de bemanning waren de hutten op het voorschip, evenals de kombuis met messrooms.
 
De samenstelling van de bemanning
 
De bemanning bestond uit stuurman Jim, een Schot van vijfenvijftig jaar die al zo’n twaalf jaar aan boord was. Hij liep op een fles whisky per dag, maar je merkte niets aan hem. Je merkte eerder iets als de whisky op was. Twee machinisten, twee koks met een bediende, wasbaas, twee man om de machinekamer schoon te houden.
Een bootsman, drie roergangers, vier matrozen. Deze laatsten waren voor het onderhoud en het lossen van lading. Janna stond op de monsterrol als schrijver/administrateur. Bij het van boord gaan van de lading moest Janna de vrachtpenning gaan innen, de post afhandelen en bestelde goederen voor de volgende reis noteren.
We namen geen lading mee van de eilanden, dit deed de m.s. Blue Boy, een oud bevoorradingsschip waar men ook brandstoftanks op had geplaatst. Het was het eerste eigen schip van de Black Star vloot, een Ltd van Sherman.
Was er geen gelegenheid voor ons om af te meren bij een eiland dan gingen we ten anker. Dan ging de tender te water voor het medisch team. Janna ging gelijk met de lading van boord om de vrachtpenning te innen. De bootsman stond aan de helmstok. Voor mij stond er een koud biertje in mijn hut.
 
 
 
 
Janna en ik reisden begin oktober af naar de Archipel van 322 eilanden, waarvan er 110 bewoond zijn.
Het bleek dat we niet alleen de eilanden van de Fiji Archipel moesten bezoeken met de Bucanier Queen. Op medisch verzoek ook naar het Franse eiland Wallis in een eilandengroep ten noordoosten van de Fiji. Deze staan onder Frans gezag, het toeziend oog is een Prefect. Hemelsbreed ligt het 18.000 km van Parijs.
Met regelmaat ook een bezoek aan de eilandengroep The New Hebrides, die westelijk van de Fiji lagen en weer onder Brits en Frans bestuur vielen. Dit was minder leuk, daar het nu de tijd was dat er cyclonen konden ontstaan*. De baan (trekrichting) van een cycloon in dit gebied liep vaker over the New Hebrides dan over de Fiji eilanden.
Al naar gelang de drukte en afstand legden we gemiddeld 1100 mijl per reis af. Als het even kon werd er 's nachts niet gevaren. We waren vier tot zes weken onderweg voor er weer werd afgemeerd op Suva. De bemanning had dan een vrije week. Janna ging afrekenen op kantoor, gaf het personeel van Sherman de bestellijst voor nieuwe goederen. Bij vertrek had zij de prijslijst. Aan de hand hiervan werd de prijs berekend voor de geleverde goederen.
Kleine reparaties aan het schip konden in deze periode worden uitgevoerd. Bram en Jampie waren voor het technisch onderhoud als wij in Suva lagen.
 
* In dit gebied is oktober - maart de tijd dat er cyclonen kunnen ontstaan.
 
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 
 




donderdag 18 januari 2018

The MS Bucanier Queen - deel 2 uit de reeks 'Varen is leuk'


Uit de reeks Varen is leuk:

The MS Bucanier Queen in vier delen
Deel 2 van 4
 
juli - augustus 1979
 

 


 
's Avonds in bed lagen we nog het een en ander te bepraten over een gezamenlijk eventueel tweede Fiji avontuur. Het Cava drankje kwam weer ter sprake met de sarongs die zo nu en dan in zee waren verdwenen.
Hilary merkte wel op: 'We zullen ons nu wel moeten gedragen, we zijn dan in dienst van een organisatie.'
'Er wordt toch wel weer van Mieppie Tol haar diensten gebruik gemaakt?' was mijn vraag.
'Natuurlijk Pietje, wij zijn er toch bij, wij houden je handjes wel vast,' hoorde ik links en rechts van mij.
Janna vervolgde: 'Dit najaar geen verblijf voor ons in de jachthut. Sjaan en Aal mogen er gebruik van maken in oktober als ze willen, evenals Els en Jopie als die in Nederland verblijven. Zij kunnen de hut winterklaar achterlaten. De sleutel bij Pa en Ma Smit inleveren en de vuile was geven ze dan maar voor een keer aan Dientje, die zorgt dan wel weer dat het bij Ma Smit komt. Ik ga dit pas regelen als ik weet dat ik hier gemist kan worden.'
'Wie weet ruilen de dames wel van bedstee!' Ik kreeg twee flinke trappen onder het dekbed, maar goed dat ik maar anderhalf been had.




 


Janna vervolgde: 'Als alles verloopt naar ons plan, betaal jij dan weer onze sarongs Schipper, het is jouw fruit wat erin gaat. Het was ook jij die ze steeds weer zoek maakte als we waren wezen zwemmen.'
'Je weet het toch Janna,' zei Hilary, 'ons mannetje houdt van onverpakt en fris gewassen fruit.'
'Al komen er hier en daar ouderdomsplekjes en rimpeltjes op het fruit,' zei Janna.
'Ik zal Juffrouw Küp van Van Uden op de hoogte brengen als de Bucanier Queen doorgaat. Heerlijk om jullie dan weer in een sarong te zien.'

Maandag werd het voorstel van Sherman onder de koffie mét moorkop aan Pia verteld. Er werd heen en weer gebeld tussen Amsterdam, Zandvoort en Terschelling. Bob had toegezegd dat hij de plaats van Janna wel wilde innemen tijdens de winterperiode. Als we maar wel met de Pinksterdagen terug waren. Dan begon voor hem Terschelling weer, waar hij samen met Donja een strandpaviljoen runde.
Wij drieën waren het erover eens: Werd De Druif verkocht tijdens onze afwezigheid, dan maar een verhuisbedrijf om onze spullen in te laten pakken en in opslag te nemen.


Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 

donderdag 11 januari 2018

The MS Bucanier Queen - deel 1 uit de reeks 'Varen is leuk'


Uit de reeks Varen is leuk:

The MS Bucanier Queen in vier delen
Deel 1 van 4
 
Mei - juni 1979

Voor ik met dit deel begin is het wel leuk voor jullie om te weten wie in 1643 de Fiji Archipel op de globe heeft gezet.
Het was de Groninger Abel Tasman (Lutjegast 1603 - Batavia 1659). Hij was in dienst van de VOC als commandeur van het schip de Heemskerck.
 
 
 
The Bucanier Queen



In de vele gesprekken die wij met de heer Sherman* hadden tijdens zijn verblijf in Amsterdam, vertelde hij dat het Gouvernement van de Fiji een kleine oude mailboot/hospitaalschip had gekregen van de Britse overheid. Zijn kantoor had haar in management genomen. Het Gouvernement wilde op deze manier de archipel van een betere gezondheidszorg gaan voorzien. Er moest nu een team komen voor 'Doctors at Sea' dat met een grote regelmaat langs de eilanden zou gaan. Tevens zou het schip worden ingezet voor de postverzorging en het afleveren van door de bewoners bestelde proviand. Er was ook een passagiersaccommodatie voor twaalf personen.

'Wij hebben nu een eigen schip de m.s. Blue Boy, dit doet hetzelfde wat de Blue Marleen heeft gedaan. Ze heeft ook brandstoftanks aan boord voor de aggregaten op de eilanden. Het merendeel van ons eiland wordt nu op deze manier van elektriciteit voorzien. Een aantal boeren werkt nu zelfs met tractoren. Dus je hoort het "ons gaan mee in de vaart der volkeren". Maar tot nu toe is het de 'Foundation Doctors at Sea' niet gelukt om een medisch team uit de lokale ziekenhuizen samen te stellen. Vandaar mijn vraag aan jullie, maar vooral aan Hilary: zou jij mij hierbij willen helpen?'
'Geeft u mij maar meer informatie,' zei Hilary.
Wel die kreeg ze in de vorm van een goed gevulde multomap.

Na de informatie in de map bestudeerd te hebben, had ze een paar dagen later een voorzet voor hem.
'Plaats advertenties in de medische bladen van de UK of hier in Nederland. Een andere mogelijkheid is contact op te nemen met het Rode Kruis in Den Haag. Ik kan u helpen bij het opstellen van een advertentie, zodat u ze in de juiste vakbladen kunt plaatsen. Dan is er ook nog een andere oplossing, die kwam gisterenmiddag onder mijn lunch. Een van onze vrouwelijke chirurgen van het Wilhelmina Gasthuis, die zich zo nu en dan laat uitzenden voor het Rode Kruis samen met haar man, heeft er wel oren naar. Haar man is kinderarts en werkt nu tijdelijk in een huisartsenpraktijk in Lochem.
Ik kan haar nu bellen dat u en ik a.s. zondag de trein naar Lochem nemen.'

Toen ze terug waren uit Lochem was het medisch team rond. Hierop volgde dan weer een voorstel van de heer Sherman, dit onder voorbehoud van een telefonisch overleg met de overige leden van bestuur van Doctors at Sea. Het voorstel was dat hij Janna zou kunnen plaatsen als schrijver/administrateur voor het bijhouden van de ontvangst van vrachtpenningen en eventuele passagiersgelden.
'Dit wordt contant aan boord gedaan. Er is een administratiehut met een scheepskluis. De post verzorgen is ook een onderdeel van de taak.'
Mij zou hij dan willen voordragen als Kapitein op The Bucanier Queen.
 
 
 


 
'Op uw voorstel wil ik graag ingaan, voel mij zelfs een ietwat vereerd,' zei Janna. Morgen is Pia hier voor de administratie van De Druif. Ik zal dan met haar overleggen of ik zo lang weg kan.'
'Dan wachten we dit gesprek af Janna,' zei Sherman. Hierna neem ik contact op met het bestuur van Doctors at Sea.
Voor jullie beiden wordt het dan een periode van zes maanden, oktober – maart. Dan hebben we in die tijd ruim de mogelijkheid om vervanging uit de lokale bevolking te vinden. Als het schip eerst maar vaart. Het Medisch Team werkt op jaarcontracten.'
 
Sherman was de voorzitter van 'Doctors at Sea'
 

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 

 

donderdag 4 januari 2018

Het bezoek van de heer Sherman

 
We kregen bezoek van de heer Sherman tijdens zijn verblijf in Nederland.
 
 
 




MS Blue Velvet

Begin mei 1979 was er telefoon van Wilde Bill uit Suva dat de heer Sherman naar Nederland wilde komen. Dit om samen met Cees Smit van 'Sale and Purchase' Gruno een aantal multipurpose schepen te gaan bekijken die in Europa in de verkoop lagen. Hij wilde ons drieën ook graag weer zien en of we een hotelkamer voor hem wilden regelen. Zijn datum van aankomst zouden we zo spoedig mogelijk horen.
De meiden kwamen, met goedvinden van Pia, met het idee om hem de oude kamer van Janna aan te bieden die momenteel toch niet gebruikt werd. Bob en Donja zijn tot oktober op Terschelling, dus als meneer Sherman dit zou willen.
'De tijd dat wij op de Blue Marleen verbleven (Suva - 1977) heeft hij ons ook veel van het eiland laten zien!'
Een mooie tegenprestatie vonden zij. Pia had er geen bezwaar tegen, dus zo geschiedde het dat Janna hem afhaalde van Schiphol op vijftien mei. We zagen hem regelmatig. Cees Smit had een lijst van acht schepen voor hem. Had hij weer enkele schepen bezocht, dan wilde hij graag mijn mening weten.

Uiteindelijk kocht hij in juni de 'Flensburg', een uit een serie van drie met verschil in het laad- en losgerei. Hij kocht haar van een Duitse Rederij gevestigd te, u raadt het al... Flensburg. Zij voer onder de vlag van Cyprus met een laadvermogen van 7000 ton. Het schip was geschikt voor 371 twintig voets containers, maar ook voor stukgoed. Ze had twee masten met laadbomen van 12 ton, twee kranen van 24 ton. Een motorvermogen van 6000 pk geleverd door een B&W Alpha die haar een snelheid gaf van 15 knoop.
De overdracht zou in de tweede helft van september zijn in Hamburg na haar werfbeurt. Ze kreeg de naam Blue Velvet en bleef onder Cypriotische vlag. Ze ging in een lijndienst Brisbane – Suva – Auckland.

Ze vertrok onder Duits gezag met een Poolse Hwtk. De overige bemanning was afkomstig van de Fiji archipel. De reis ging via het Suez Kanaal met tussenstops in Gibraltar – Bombay – Singapore.
 
 
'Blue Velvet' - aanloop Suva
 

Zo zagen we haar binnenlopen in de tweede helft van oktober vanuit het haven kantoor.
Ik hoorde Bram zeggen tegen meneer Sherman: 'Zo te zien hebben de brandstofpompen een betere tijd gekend.'
'Als je wilt Bram ga je de eerste reis maar mee,' zei meneer Sherman, 'ze heeft deze reis ook twee dagen met motorstoring liggen drijven onder Sri Lanka. Het lag aan de slechte brandstof die ze volgens de Hwtk in Gibraltar aan boord hadden gekregen. Ik haal hem van boord evenals die Kapitein.'

 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 
 


vrijdag 22 december 2017

Een mijmering terugdenkend aan Kerstmis 1964 in Ruinen


Een mijmering terugdenkend aan Kerstmis 1964 in Ruinen, daarna mijn eerste kerst als zeeman in 1965.


Deze keer beginnend met een stukje tekst van de CD In die dagen van Robert Long:

Laat de eng'lenkoren schallen
Zing halleluja met z'n allen
Tenslotte doen we dat al eeuwen
De wereld hangt al van cynisme aan elkaar
Maar geen gelazer tussen kerst en nieuwejaar

 
 
De Ruiner toren (Hervormde kerk)
 
 

Terugrijdend van Nederland naar Zweden begin oktober zagen we in Denemarken langs de weg alweer borden staan: Book julebuffet nu.
In Zweden stond er: Boka julbord nu.
Naar het Nederlands vertaald: Boek nu uw kerstbuffet.
In Denemarken en Zweden begint men al aan een kerstbuffet in november.
Dit deed me zo onder het rijden terugdenken aan mijn laatste kerst in Ruinen in 1964 met een kerstspel in de kerk gebracht door het catechisatie-clubje onder leuding van Ds. Klaas Mulder of Ds. Tif Cramer, het was in ieder geval in de tijd dat Mulder vertrok en Cramer kwam.
Ds. Cramer reed rond in zijn blauwe Daffodil. Ooit was hij eens student geweest aan de Hogere Tropische Landbouwschool in Deventer.
 
Het was een kerstspel/-verhaal dat zich afspeelde vlak voor kerst.
De drie kinderen Els, Inge en Wim uit een gezin waren verdwaald, de vader van het gezin ging ze zoeken.
Ik had de rol van vader en een zin uit mijn tekst weet ik nu nog steeds.
Dit moest ik opzeggen tijdens het opkomen vanuit achter in de kerk: "Els, Inge, Wim waar zijn jullie?"
Aankomend bij de kansel zag ik hen, Els en Inge waren Roelie van der Linde uit Oldenhave en Zwaantje Slagter van 'Achter de Broeken', haar vader was rietdekker en huisslachter, Wim was Hendrik Smid uit Oldenhave de buurjongen van Roelie.
Jan Kreulen van de Ruinderdijk, de latere politieagent, en Arend Tissingh van de Kerkdijk uit Ansen mochten samen verkleed als herders de kerstklokken luiden, dit touwwerk hing bij de vooringang van de kerk. Hier stond de moeder uit het spel, Zwaantje Tissingh, de dochter van de bankdirecteur, de liturgie van deze dienst uit te delen.
Zwaantje Slagter en ik deden dit bij de achteringang. Rondom de kansel speelde het kerstverhaal zich af.

Er zullen heus wel meerdere kinderen aan dit spel hebben meegedaan, maar ja, de tijd heeft een gat geslagen.
De kerk zat vol. Vooraan in de kerk op de eerste rij zaten de families Veurman van de boerderij aan de Brink. Daarnaast zat zwager Roelof Luning met vrouw Aaltje en met zwager Hendrik, zij hadden de boerderij op Hees (Gebr. Luning).

Een wereld van verschil met mijn eerste kerst als zeeman in 1965, hemelsbreed 200 zeemijl van de Ruiner toren.
Zestien jaar en gevlucht uit een onhoudbare situatie thuis; een stiefmoeder als uit een heel boos sprookje. Maar die eerste kerst op zee... nou ja, ergens aan de wal... afijn, lees zelf maar als je het nog niet kent!
Je komt er door HIER te klikken.

Én... vergeet niet het kerstverhaal "ELSA" te lezen wat Gonny geschreven heeft!
Je komt er door HIER te klikken.
 
Gezellige kerstdagen!
F.L..Woodleg