bij het scheepvaartmuseum

bij het scheepvaartmuseum
Als schipper van het V.O.C. schip de Amsterdam

donderdag 21 september 2017

'No bra no problem' vervolg



 

Mijn vraag in het bericht van 13 april j.l. op deze blog was: 'Dames die mijn blog volgen, pakken wij deze actiegroep weer op?' Het woord was aan jullie.

Vijf lezeressen van de eenentwintig die graag wilden komen, stuurden een aanmelding per e-mail. We zouden dan bekijken of “No Bra No Problem” nu nog levensvatbaar zou kunnen zijn. De uitnodigingen voor 9 september gingen de deur uit. Om 12.00 uur bij Smits Koffie op het plein Amsterdam CS. De Druif vonden we eigenlijk geen geschikte locatie meer.
 
 
Het oude Noord-Hollands Koffiehuis Smits bij CS Amsterdam
 
 
Na de koffie 1 minuut stilte voor Tante Jopie, Annelies, Dientje en Alberdien.
 
Ik had zeker wel een aanmelding uit Frankrijk verwacht vanaf het Canal du Midi.
 
De dames van het eerste uur Pia, Janna en Hilary zijn op deze middag tot ereleden benoemd. Uit ons midden werd Els unaniem tot voorzitter gekozen, Gonny voor het secretariaat. Annemerel tot penningmeester. Sjaan, Aal, Leentje, Bep en Irene waren nog lid. Er hadden zich geen nieuwe leden gemeld uit mijn lezersgroep. Wel jammer, het was nu een clubje van zestigers en zeventigers geworden en de vraag rees 'wie komt er het eerst met een rollator?'
 
Als enige man binnen dit gezelschap werd ik nu de controleur in ruste.
De voorwaarde was: 'Peter jij betaalt onze drankjes bij het etentje met een Irish coffee toe.' De notulist heeft er notie van genomen dat ik dit ieder jaar zal doen als de actiegroep van nu niet groter zal worden.
Dit voorstel werd aangenomen met algemene stemmen. Hilary deed de “No Bra No Problem” administratie over aan Gonny. Om 17.00 uur sloot de voorzitter de vergadering.
 
We namen de trein naar Zandvoort.
Sjaan had daar een tafel geboekt bij restaurant Chef Thomas. Hier voegden Rob, Jean Luc en Michel zich bij ons, zij hadden een middagje Haarlem gedaan.
Er waren kamers voor de nacht in het Bell Hotel gereserveerd. Rob had deze avond bardienst. Aan de bar van het Bell Hotel werd nog lang door gepraat over onze gezamenlijke tijd in Amsterdam, Giethoorn/Schoterzijl en Lentas. De volgende reünie 2 september 2018 bij Janna in Cap d’ Agde, in “Centre Naturiste René Oltra”. Janna met haar Jean Luc zouden de gastvrouw en gastheer zijn. Dit moest ik nog wel in de notulen van 9 september 2017 plaatsen.
 
Tot zo ver“No Bra No Problem”. De dames waren het er unaniem over eens dat de BH-ontwerper een man moet zijn geweest. Ik kon de dames een ander verhaal vertelen;  het was namelijk een vrouw, de Française Cadolle. Zij vroeg eind 19e begin 20e eeuw het eerste patent aan op de BH. Bekijk de site http://www.cadolle.com (klik) maar eens, onderaan ook over de historie.
Het was de Fransman Paul Poiret die in 1904 de eerste BH maakte met cups die de borsten scheiden. Wie had de sluiting van haakjes aan de achterkant bedacht?
Ik zag wel bij alle dames aan de eettafel de BH met bandjes. Deze zijn nu nodig i.v.m. de zwaartekracht op deze leeftijd begreep ik, zoals een trouwe lezer "de toekomstige buurvrouw” mij schreef als reactie op mijn verhaal van 13 april jl.
 
 
Het nieuwe "Noord-Zuid Hollands Koffiehuis" bij CS Amsterdam

 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 




donderdag 7 september 2017

Wie reist, beleeft iets. MS Rijnhaven - deel 2


Deel 2 van 2
Over de MS Rijnhaven Callsign PHFT van 1975

Najaar 1977


Een gesprek via de scheepsradio tussen twee schepen onderling in elkaars nabijheid op de onderlinge frequentie 2391 Khz.
 
Op mijn laatste reis met de Rijnhaven naar Havana sprak ik via de Scheepsradio op de Onderlinge met Kapitein Teun.
Bij hem had ik gevaren op de sleepboten Baltic Ranger als keteljongen tezamen met mijn zeevader Kok Nol. Op de Baltic als matroos onder het toeziend oog van Bootsman Maarten. Teun was nu in dienst bij Smit Lloyd en was onderweg naar de Golf van Mexico met als sleep een werkponton.
 
 
 
 
Het gesprek via de scheepsradio:
 
Kapitein Teun:
Nog een half jaar Zeun dan gaan meester Geert en ik met pensioen. De hondjes van Schoffie leven nog, met de jaarwisseling worden ze twaalf jaar (lees maar in het kerstverhaal van 1965 HIER (klik). Nog even dan mogen ze elke dag naar het strand van IJmuiden. De Meester en ik gaan dan voor onze ‘Schoot Aan’ naar café Willem Barentsz, jou zeker nog wel bekend. Onder het genot van de borrel luisteren we dan naar Freddy Quinn. Maarten* zet deze muziek steevast voor ons op. Maarten en Trijntje zijn altijd benieuwd of ik nog wel eens iets van jou en Frits hoor. Sterretje schieten hoeft hier niet meer met een Satnav navigator. Ik ga even naar jou luisteren Zeun, over.
 
Na het 'over' van Teun neem ik gesprek over:
In mijn volgende verlof laat ik me even naar de Willem Barentsz rijden.
Bij ons aan boord gaat het nog met de sextant Kapitein, maar ja, wij zijn een logge tramper zoals de Engelsen zeggen.
Op Cuba word ik weer afgelost, zal dan doorreizen naar Jamaica om de Rio Yaque over te nemen in Kingston, een koelschip voor een periode van twee maanden. Hilary en Janna zie ik dan eind februari op Jamaica, we nemen daar een paar weken vakantie. Heeft u dit goed mee gekregen, over.
 
Teun:
Goed te vernemen dat je Hilary nog steeds ziet Zeun, het is ook een fijne warme familie die Goldappels. Pa Goldappel zei wel eens als hij je terug aan boord bracht: "Ik hoop dat jouw kokshulp later bij mij in de zaak wil komen", over.
 
Ik:
Nou Kapitein, ik ben niet zijn opvolger geworden, maar ik mag altijd onder zijn dak slapen met of zonder Hilary, ‘by the way’ zij wonen nu op Kreta, over.
 
Teun:
Nu Zeun, het is anders gegaan door je ongeluk. Graag had ik je nog eens aan boord willen hebben. Een goede aankomst, ik hoor je wel weer als je op de Rio Yaque vaart. Wij blijven voorlopig in de Golf bevoorradingen doen voor boorplatforms. Voor nu over en uit, de Spraks gaat de verkeerslijst nemen.
 
Ik:
U ook een goede reis verder, doe ze de groeten in Galveston, over en uit.
 
* Maarten was voor hij café Willem Barentsz overnam bootsman geweest bij Teun aan boord.
 
Dit verhaal gaat verder met de m.s. Rio Yaque.
Maar de volgende keer eerst even vlug een tussendoortje met No bra no problem.
 
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 


donderdag 31 augustus 2017

Wie reist, beleeft iets. MS Rijnhaven - deel 1


Deel 1 van 2
Over de MS Rijnhaven Callsign PHFT van 1975

Najaar 1977

 
Foto Cees van der Ende
 
 
In het laatste weekend van september namen Rob en Pia De Druif weer van ons over. Voor ons stond de mini klaar die voorzien was van een extra grote doos rumbonen plus de zes zuurstokken van meneer Jamin. Via Muiden, Amersfoort, Zwolle, Zwartsluis naar Giethoorn. Alle drie verlangend naar een zwoele nazomer. Hilary had in de achter ons liggende maanden zes weken Kongo gedaan voor Artsen Zonder Grenzen. Daarnaast was ze veel gevraagd als uitzendkracht bij het Marine Hospitaal te Overveen, evenals bij het Militair Hospitaal voor Dr. A. Mathijzen in Utrecht, het huidige Oog in AL ziekenhuis.
Deze keer geen bezoek van Jopie en Els. De dames uit Vlissingen waren bezig met de overdracht van "Hotel De Leugenaar".
 
De woensdagmiddag zou Dientjes middag worden. Hier had zij om gevraagd toen zij met haar zus een dagje Amsterdam deed. Dientje wilde haar EHBO-diploma halen. Ze had graag de verpleging in gewild als jong meisje, maar als oudste van de zes kinderen met een zieke moeder ging het werk op de boerderij voor. Hilary gaf haar dan uitleg in het verband leggen, reanimeren, slagaderlijke bloedingen, enz. Janna en ik waren de proefpersonen. Het verband weer oprollen was ook onze taak. 's Avonds met Harm erbij naar de Chinees in Wolvega.
 
De avonden en nachten waren alweer fris met nevel over de landerijen. Boer Smit had al een paar zakken met hout op de deel gezet. Het werd een tijd van boerennachten. Na de afwas en de douche namen we vaak plaats rond de kachel. Tijd voor de boerenjongens met de extra scheut brandewijn. Het derde glas kreeg al gauw de naam in de bedstee. Mede doordat we vaak voor het slapen gaan er nog een rumboon bij deden. De doos met rumbonen lag op de beddenplank. Vaak doofde een van ons de kaars en zaten we in het donker te genieten van de stilte. Als Jans Bokking was wezen buurten werd het later, hij was gek op onze koffie met de rumboon.
Na drie weken Giethoorn deed Janna de hut op slot. Het gebruikelijke etentje in Ruinerwold bij de Klok.
 
Voor mij lag er de MS Rijnhaven van Van Uden in de Merwehaven van Rotterdam. De meiden gebruikten de resterende vrije dagen om nog even naar Lentas te gaan om het schepijs van Pa te gaan proeven.
 
 
Met een ijsje van pa...


Ze gingen gelijk onze verbouwingsplannen/-ideeën voor Rent Rooms verder uitwerken met de neven van Hilary die ook Porto Lenta weer het goede aangezicht hadden gegeven. Pa en Ma waren zeer tevreden over het door hen geleverde werk.
Afgelopen augustus had Pa voor het eerst ijs gedraaid. Ze hadden het dorp een uitnodiging gegeven voor koffie met ijs op het terras na de kerkdienst op zondag. De bewoners waren tevreden huiswaarts gekeerd. De Papás vond het een verrijking voor het dorp, hij kwam regelmatig een praatje maken.
Voor de bezoekers van het strand hadden Pa en Ma hetzelfde gedaan, maar dan tegen de tijd dat de mensen naar huis gingen.
 
Onze plannen voor 'Why Not' voor het restaurant gedeelte was goed door de dorpsraad ontvangen, het latere Chez Gabriël. De bank wilde Why Not niet verhuren, alleen verkopen. Dit ging boven ons budget. Ons florijnen zouden wij te hard nodig hebben voor de verbouwing van Rent Rooms.
 
Janna had naar Vlissingen gebeld, ze had het pand 'Why Not' beschreven met het verhaal erachter. Jopie en Els waren er naartoe gereisd en als eigenaars van 'Why Not' teruggekomen. Het pand met keuken - restaurant zouden zij de naam Chez Gabriël geven. In het andere pand zagen ze wel een mooie woning.
 
Als alles volgens plan verliep, zouden de meiden eind februari afreizen naar Jamaica, daar werd ik dan weer afgelost van de MS Rio Yaque de ex Seinehaven.
 
Maar eerst de Rijnhaven (2). Callsign PHFT. Een schip van 1975 gebouwd als Janne voor de Noorse reder Per Jacobson. Deze had haar tijdens de bouw doorverkocht aan Van Uden. Er stond een 2000 pk Mak in, deze gaf haar een snelheid van 12 knoop.
 
Voor mij werd het tot eind december op en neer Cuba – Rotterdam/Moerdijk met laden en lossen, een rondreis van 28 dagen. De basis van deze dienst was het Cubaanse nikkel. Naar Cuba bestond de vracht uit stukgoed met gebruikte vrachtwagens en met afgeschreven autobussen van diverse busmaatschappijen uit Nederland. Op Cuba zag men deze bussen nog rijden in dezelfde kleuren en met de naam van de oude eigenaren.
Voor de liefhebbers van Amerikaanse auto’s uit het midden van de jaren vijftig is Cuba een lustoord.
 
 
 
 
Deze Rijnhaven (2) is in 1981 verkocht naar Italië, zij kreeg de naam Adriana, callsign IVFE.
In 1997 is ze spoorloos verdwenen, vermoedelijk gezonken op een reis van Alexandrië naar Trapani (Sicilië). Geen spoor van de 12 bemanningsleden.
 

Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 

zaterdag 8 juli 2017

Schepen van de redersfamilie Beck uit Groningen


Beck 1861 – 2003


Deze keer drie schepen van de familie Beck die de naam Vedette hebben gehad.

 
 
Vedette nr. 2 (1967)


 
Als beginnend stuurman gevaren op de Vedette (2), zij was wel de kleinste in tonnenmaat van de drie.
Een van de belevenissen op deze Vedette staat in mijn verhaal van 23 april 2015 Het motorbaasje (klik).
In
1983 Verkocht de rederij deze Vedette, ze behield haar naam met als thuishaven Groningen.
1987 Voer zij onder de vlag van St. Vincent and the Grenadines met de naam Vedette.
1998 Had deze Vedette als thuishaven San Lorenzo en op haar achterschip de vlag van Honduras.
2007 Zien we de Vedette geregistreerd in Georgetown op haar achterschip wapperde de vlag van Guyana.
2013 Bestaan van deze Vedette twijfelachtig. Er wordt wel aangegeven: De degelijkheid van de Groningse scheepsbouw met de groene Jan Brons hoofdmotor uit Appingedam als voortstuwing.

 

Vedette nr. 1 (1957) in het Kielerkanaal (Noord-Oostzeekanaal)

 
Vedette nr. 2 (1957) later als Rigina
 

De eerste Vedette was gebouwd in 1957 callsign PIEO. Zij was van het type half shelter dekker.
De eigenaren drie maal Beck, Jacob, Johannes en Klaas.
Ze had als hoofdmotor een Brons van 650 pk, 11 knopen op de scheepslog bij de proefvaart, laadvermogen 1030 ton, 59 meter (loa).
De geschiedenis van haar:
In
1962 Vaart zij met de Zweedse vlag, callsign SKLG, naam Westbris, thuishaven Skärhamn.
1976 Rigina Zweedse vlag, callsign SKLG, thuishaven Gävle.
1988 Rigina callsign J8GQ, haar vlag op het achterschip die van Guyana.
2015 Bestaan van deze eerste Vedette twijfelachtig.
 


De Seabee in 2014 (ex Vedette nr. 3).
Foto's afkomstig uit het Douwe Jorritsma archief.
 

In 1990 kwam de Vedette (3) in de vaart met een laadvermogen van 3500 ton, lengte 86 meter, motor een Mak van 1320 Kw.
Eigenaren Globecka, Nobecka, Tribecka met Vebecka.
Het geeft weer aan dat we met een stuk Groningse scheepsbouw van doen te hebben.
In
2003 Verkocht aan of overgenomen door Merweship B.V., naam Vedette.
2005 Vaart zij met thuishaven Douglas (eiland Man) op het achterschip rond. Callsign MGQV6, onder de naam Vedette.
2010 Alara, callsign SV4PR. Later in dit jaar kreeg ze de naam Seabee.
2014 Nog als Seabee, callsign E5U2864, maar met de vlag van Cook Islands.
 
Beck had voor zijn schepen Europa als vaargebied.
Na de verkoop gingen de Beck schepen vaak de grote wijde oceanen over.

 
 
De proefvaart van de Liberty (1952).
 
 
De Liberty, bouwjaar 1952, van de Rode Beck familie, callsign PFOT. Een 600 tonner met de Brons van 375 pk, type gladdekker.
In
1969 Is zij door Beck verkocht.
1976/77 zag ik haar nog in de Fiji archipel rondscharrelen onder de naam Papuan Liberty met de vlag van Papua New Guinea, thuishaven Port Moresby.
1978 Was de eigenaar de rooms-katholieke kerk uit Port Moresby, ze werd gebruikt als kerkschip.
1982 Heeft men haar laten zinken.
Een mooie afscheid van een schip waar menig feestje op is geweest in de kapiteinssalon in haar laatste jaren voor Beck.
 
 

Op deze foto de Liberty in de kleur 'Beck grijs'.
 
 

Het kantoor van Beck in Groningen.
 

Recht zo die gaat!

F.L..Woodleg


 
 

donderdag 25 mei 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen 2... 2

Een nieuw verhaal, nu uit de periode half februari - maart 1977 in twee afleveringen.

Titel: Wikken en wegen, we waren gewoon impulsief.

Deze twee verhalen zijn het vervolg op onze tijd op de Fiji archipel na het vertrek van de ms Blue Marleen in 1977.


Deel 2 van 2 



Het pand "Rent Rooms", Lentas - Kreta
 

Thuis onder de koffie vroeg Pa: 'Laat ons weten wat jullie van ons plan vinden nadat jullie het pand of de panden hebben bekeken. En nu naar bed, ik zie dat jullie er aan toe zijn.'
'Mag het ook, ze hebben meer dan 60 uur gereisd!' zei Ma.
In bed zei Janna: 'Laten wij Taverna Porto Lenta met Rent Rooms morgenochtend gaan bekijken!'
'Doen we,' zei Hilary, 'Peter zal, net als wij, ook het Rent Rooms gevoel krijgen.'
Meer van het gesprek heb ik niet verstaan, toen mijn hoofd het kussen raakte was ik al in slaap.

Een paar dagen later gingen we de drie panden gezamenlijk nog eens bekijken. De makelaar gaf informatie, er waren bouwkundige rapporten met de reden van afkeuring. Hij gaf ons de sleutels zodat we nog eens rustig door de panden konden lopen. Op een middag kwam hij nog eens langs. De bank had hem laten weten dat de prijs was aangepast naar objectieve belastingwaarde. De overdracht met de kosten van de advocaat nam de bank voor haar rekening. De meiden hadden gelijk, Rent Rooms zou bij ons passen.
Rent Rooms was het pand, we voelden elkaar goed aan alleen spraken we het niet uit. We konden soms impulsief zijn en corrigeerden elkaar niet. Het werd ons gesprek van de daaropvolgende dagen. Op de bankjes van het plein in de schaduw met een zicht op Rent Rooms en er later nog even naartoe lopen.
 
 
 
 
De prijs van het pand (RR), in Amsterdam had je er nog geen garagebox voor. Na een goede renovatie zouden we beneden ons eigen appartement hebben met een woonkamder, slaapkamer, terras aan zeezijde met een ruime woonkeuken. Die was nu in gebruik geweest als keuken voor het restaurant.
Wanneer kunnen we er verblijven? We hadden alle drie een betaalde baan. De opbrengst van de verhuur zou te klein zijn. Vijf kamers boven, voor elk der kamers zou er een natte cel moeten komen. Op de achterplaats twee ruimtes (2 x vier bedden) voor de rugzak toeristen zoals Hilary het benoemde. Maar waren deze er? Een goede renovatie was zeker daar ook nodig, plus een douche met wc’s.
Ik zei: 'Meiden, denk aan onze afspraak bij Kraantje Lek onder de Holle boom, als een van ons drieën er zijn twijfels er over heeft, zij of hij met een goed argument komt, dan laten we een plan varen.'
Ik ging verder met mijn verhaal: 'Er is nog een mogelijkheid voor inkomen. Het 3e paviljoen 'Why Not' en daar een kleine grillbar in tijdens de zomermaanden. Jullie beiden in de bediening, ik achter de grill, het ijstoetje komt bij Pa vandaan.'
'Luister,' zei Janna, 'als Pa en Ma Porto Lenta nemen en wij RR dan is Why Not minder aantrekkelijk voor een vreemde, ook al is het 't grootste van de drie horeca gelegenheden.'
'Nu maak je het mij wel erg moeilijk,' zei Hilary, 'maar jouw idee is het overwegen waard Peter.'
'De aankoop van RR kan van onze spaartegoeden,' zei Janna.
'Laten we het straks met Pa en Ma bespreken onder ons aperitief,' zei Hilary, 'Pa en Ma keken ervan op jullie hier in Lentas.'


 

Ik heb twee totaal verschillende dochters met aanhang,' zei Pa, 'Brenda huisje, boompje, beestje komt ons bezoeken met de kinderen, dat wel, maar London heeft haar voorkeur. Frits kan hier niet in slaap komen van de stilte 's nachts. Hij zou hier boten met scooterverhuur kunnen gaan doen. Maar jullie idee wil ik met de dorpsraad bespreken, de Papás is er het hoofd van,' zei Pa, 'hij weet nu ook wie Piechje is zoals Ma je altijd blijft noemen Peter. Als zij zien dat ze er ook aan gaan verdienen, dat de avond- en de zondagse rust in het dorp gewaarborgd blijft, dan zullen zij hun medewerking geven.
Dan stel ik voor om de makelaar te laten komen. Ik leg hem jullie voorstel voor om een optie te krijgen op RR onder voorbehoud van jullie plan met Why Not. Hierna ga ik een afspraak maken met de bankdirecteur in Heraklion, de makelaar zal daar ook wel bij willen zijn.'
Na het eten en de afwas gingen we nog even naar RR, toen we binnen waren zong ik 'Lentas here we come'.
Hilary vroeg: 'Waar heb ik dit lied eerder gehoord?'
'Luister,' zei ik, 'het was mijn eerste kerst van huis, kerst in London 1965. De bemanning van de Baltic Ranger zong dit lied toen zij op de kade in het busje stapte om voor de feestdagen naar huis te reizen.'
'Jij kroop toen op kerstavond bij mij in bed boef.'
'Had je dan anders verwacht?' vroeg ik.
'Bloosde hij toen ook bij jou?' vroeg Janna.
'Laat ik nu altijd het gevoel hebben gehad dat jullie mij als de engel Gabriël zagen.'
'Oh, goede moeder Maria,' zei Hilary, 'jij die zich een engel voelt, word jij maar onze chef kok in de grillbar Chez Gabriël.
'Een prachtige naam,' zei Janna, 'met de statenbijbel bij de ingang.'
'Ik eer en bemin. Kom,' zei ik, 'laat ons naar de herberg van Maria gaan voor een Ouzo.
'Onze minnaar is bij de Papás geweest,' hoorde ik in twee talen.
'Amen,' zei ik.

Bij ons vertrek naar Amsterdam hadden Pa en Ma onze machtigingen voor de aankoop van RR. Het wachten was op de dorpsraad en de bank of wij Why Not mochten huren.
Eind maart stonden we weer op het Rapenburgerplein. Rob en Pia wilden nog even naar de jachthut in Giethoorn voor het zomerseizoen begon. Bij terugkomst hoorden zij over Rent Rooms.
Het eerste wat wij vanuit Lentas vernamen was dat de bank Why Not niet wilde verhuren.
Janna keek ons aan: 'Dan toch maar RR kopen?'
'Oké,' hoorde ze van ons.
'Vanavond bel ik Els en Jopie,' zei Janna, 'ik wil hen vertellen over Why Not.'

De bank verwachtte van ons een officiële Nederlandse overeenkomst van een jurist vertaald naar het Grieks, dat een ieder voor 1/3 eigenaar is van RR. Dit moest voor de overdracht bij de bank zijn. De aankoopprijs van RR had de bank graag in US dollars gezien bij haar filiaal in Den Haag.
 
 
Janna: "Mέchri tin epόmeni forά" (Tot de volgende keer)
 
  
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 

Als er tijd is in mijn zomerreces komen de Schepen met de naam Vedette van Beck aan de beurt.

Na het zomerreces over mijn tijd op de schepen Rijnhaven, met de Rio Yaque van Rederij Van Uden uit Rotterdam.

donderdag 18 mei 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen 2... 1


Een nieuw verhaal, nu uit de periode half februari - maart 1977 in twee afleveringen.

Titel: Even bijpraten bij en met Pa en Ma Goldappel in Lentas op Kreta.

Deze twee verhalen zijn het vervolg op onze tijd op de Fiji archipel na het vertrek van de ms Blue Marleen in 1977.


Deel 1 van 2 

Bram bracht ons naar het vliegveld van Suva in een geïmporteerde oude London taxi.
De terugreis naar Amsterdam deden we via Kreta om Pa en Ma Goldappel (de ouders van Hilary) te bezoeken. Tenslotte was het nog geen april en was De Druif bemand.
 


 
Men had onze vlucht geboekt bij British Airways, een reis van 60 uur. De vlucht naar Heraklion ging via Brisbane, Bombay, Rome, Athene. Heraklion schrijft men ook als Iraklion. Hier namen we het hoog nodige aan kleding uit onze koffers. Deze lieten we achter in het depot bij het vliegveld. Na geld gewisseld te hebben, namen we eerst een heerlijk koud biertje. De meiden gingen informeren naar de bromscooter verhuur. Hier wilden we ons mee verplaatsen tijdens ons verblijf in en om Lentas, een meer dan 2400 jaar oude plaats. De meiden hadden voor Ma een mooie sarong meegenomen, Pa moest het doen met een shirt. Op Kreta werd het voorjaar, we zagen het aan de jonge frisse bloemenpracht, ik voelde het voorjaar in m'n lichaam wat een plezier zou dit gaan voortbrengen.
Lentas wordt ook geschreven als Lendas, dit komt van Liontas wat weer leeuw betekent. De eerste 75 km tot het bord Lentas gingen voorspoedig op de bromscooters.
 

Hilary: "Ei maste stin!" (We zijn er!)
 
 
Mijn eerste blik op Lentas


De afslag naar het dorp was niet al te duidelijk aangegeven, vanaf de doorgaande weg werd het een onverharde weg naar het dorp. We zagen het dorp liggen want de weg er naartoe ging bergafwaarts met veel los split.
We stopten even voor we aan de afdaling begonnen.
'Kijk Peter,' zeiden de meiden, 'dat laatste witte gebouw links tegen de berg is Rent Rooms.'
De berg (een kaap) waar het tegenaan gebouwd was, zag eruit als een liggende leeuw (Liontas).
 

De weg naar Lentas
 

Aangekomen op het dorpsplein ging Hilary haar ouders bellen vanuit de enige telefooncel die er in het dorp was. Janna en ik gingen benzine tanken want we reden op onze reserve. Toen we terug waren zat Hilary op het bankje bij de telefooncel.




Ze komen hier naartoe zei Hilary, zet de mopets maar even op hun standaard en geniet mee van het ruisen van de golven.
We hadden zo uitzicht op drie verwaarloosde taveernes aan het plein.
Ze waren goed gelegen met de terrassen aan de zeezijde.
De panden zagen er wel verwaarloosd uit, evenals het mij aangewezen pand Rent Rooms.
'Hé kijk,' zei Janna, 'daar komen Pa en Ma aan.'
Ma vloog de beide meiden om hun nek en ik kreeg een por in mijn maag met de woorden als zoiets van: 'Fijn dat je er bij bent zoon, had je niet eens eerder kunnen komen?'
Pa hoorde ik zeggen: 'Heeft je harem je weer naar ons toe geloodst?'
Ma stapte bij mij achterop de scooter.

 
Pieche, het hondje van Ma


Na een drankje thuis gingen we ons opfrissen en lopend naar de Tabac van Lentas. Een eetgelegenheid met huismanskost en een ouzo vooraf. De wijn bij het eten kwam zo uit het vat van een plaatselijke wijnboer en smaakte ons goed, evenals het gegrilde stuk vlees dat werd opgediend. De Tabac was ook de slagerij van het dorp. We hadden zicht op de Byzantijnse kerk Agiosloannis Theologos.
'De Papás (Priester) wil je graag leren kennen Pieche,' zei Ma tegen mij (zo sprak Ma Pietje uit).
'Als je maar niet in de biechtstoel plaatsneemt,' zei Pa, 'dan is onze familienaam hier niet meer te zuiveren.'
Lentas was toen een dorp van 600 inwoners, het spreekt je aan of niet. Er is geen nachtleven, om tien uur is het stil in de straten. Alleen de zee die je hoort, vooral bij storm als de golven tegen de rotsen beuken. De bewoners zijn veelal boeren, zij leefden van hun schapen en geiten. De door hun verbouwde olijven gingen naar de voedselindustrie, ze maakten hun eigen wijn en ze waren tevreden. Er was openbaar vervoer van en naar het dorp vier maal daags. Momenteel was er geen arts, wel een vroedvrouw, de gemiddelde leeftijd van de dorpelingen lag tussen de 45 - 75 jaar.
 

Schaapherder Lentas, een heerlijk beroep!
 

Het dorp had naast de Tabac een supermarkt met de apotheek. Ook een bankfiliaal dat twee middagen per week open was. In de dorpsbakkerij zat een neef van Pa, iedere ochtend haalde ik daar vers brood. Zijn zonen hadden een klusbedrijf. Hilary haar grootouders zowel van moeders als vaders kant waren in deze streek geboren. Toen ze trouwden zijn ze naar London vertrokken. Van Pa z'n kant waren ze in de verse vis gegaan. Later begonnen zij een Take Away Fish and Chips in Three Colt Street, die later door Hilary haar ouders werd voorgezet. Van Ma haar kant waren ze in de groente- en fruithandel gegaan.
Pa vertelde mij onder het eten iets over het dorp. Er was een strand voor dagtoerisme zonder horeca voorzieningen.
De leegstand van de drie taveernes was ontstaan doordat de Duitse eigenaren er een gelegenheid tot FKK* van hadden gemaakt inclusief op het strand. Dit ligt hier gevoelig bij de bevolking in dit zuidelijke deel van Kreta, ze waren hier vrij traditioneel vertelde hij.

De drie panden


Met de Duitsers hebben ze nog steeds een haat verhouding, een overblijfsel van 1940 -1945 vertelde Ma (lees het boek Wie betaald de veerman van Michael Bird).
De panden zijn in beslag genomen door de bank wist Pa ons te vertelen.
'Ma en ik hebben ze alle drie bekeken, ze moeten goed gerenoveerd worden. Als jullie het leuk vinden gaan we ze een keer bekijken. Ik zal dan contact opnemen met de makelaar. Ma en ik willen de Porto Lenta kopen, de eerste vanaf het plein.'

 

Pa vertelde verder: 'Graag zou ik daar consumptie-ijs willen maken, een kleine ijssalon. Frisdrank en koffie op het terras voor de mensen van het strand. Daar mogen we strandbedden verhuur gaan doen van de gemeente. Deze laat dan ook de stranddouche met de wc weer plaatsen als wij ze schoonhouden. Ma wil de drie appartementen boven de taverne weer klaarmaken voor de verhuur. Ze denkt te gaan adverteren in de UK. Zo horen jullie maar weer, stilzitten lukt ons niet.'
'En adverteren, doet u dat dan in de maandbladen die het Engelse leger uitgeeft en in Nederland in de reiskrant op zaterdag van het Dagblad de Telegraaf?' vroeg Hilary.
 


Recht zo die gaat!

F.L..Woodleg

 
Volgende week het vervolg "Wikken en wegen, wij waren gewoon impulsief".
 
* FKK = Freikorperkultur, in goed Nederlands vrije lichaamscultuur dus naturisme.



donderdag 27 april 2017

Hij die reist, kan verhalen vertellen... 5


Een nieuw verhaal uit de periode september 1976 - februari 1977 in vijf afleveringen.

Deel 5 van 5 - Daar gaat zij, The Good Old Lady!



Blue Marleen


Midden januari 1977 hadden we de eerste echte gegadigde voor de Blue Marleen. Men moest haar nemen in de toestand waarin zij zich thans bevond onder Klasse Bureau Veritas. Zo liggend in het water mocht ik haar laatste werfrapport van twee jaar geleden laten zien. Een proefvaart was ook mogelijk. Metingen mocht men ook doen.
 
 


Half februari streek ik de Nederlandse vlag en vertrok zij onder de naam Jan Carolus met als thuishaven Surabaya.
Aan een Nederlander verkocht die daar een handelskantoor had. Zijn bemanning voer het schip naar Surabaya. Voor ons een afscheidsborrel in de Tiki bar.
'Zien we jullie nog eens terug?' werd er gevraagd.
British Airways bracht ons na 60 uur met de nodige overstappen op Heraklion - Kreta.

 
Het oude huisje van Kok Nol en Moppie Tol


Epiloog
Het toerisme en de vraag naar Fast Foods and Coca Cola luidde het einde in van een eilandengroep waar de bevolking in een paradijs had geleefd, dit zouden we constateren bij ons volgende bezoek.
In 2013 las ik in een medisch blad dat er een grote toename was van diabetici onder de oorspronkelijke bevolking.
Leve de vooruitgang, vooral als ze je een poot moeten amputeren door suikerziekte!



Het groeiende probleem
 


De volgende blog: 'Even bijpraten op Kreta bij de ouders van Hilary '.


Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg